-->

Nav weergave zoeken

Navigatie

Zoeken

 Zondag 30 mei

Sejabem Jindo Er worden zo´n 120 gasten verwacht vandaag en de voorbereidingen zijn in volle gang.

Harrie gaat met andere (weekend) gasten een hike maken, Dorete blijft op TIWA.

Het is gezellig druk met families en jongeren die van de faciliteiten gebruik maken. Rond half twaalf betrekt de lucht en alles wat buiten stond wordt snel onder het afdak gezet, waar het BBQ-en feesten, eten en drinken doorgaat.

Harrie bezoekt ondertussen een van de oudste dorpen met 150 inwoners. Dit dorp heet Sejabem Jindo en ze bezoeken enkele ruines uit begin 18e eeuw.

Opvallend is een niet meer in gebruik zijnd crematorium uit de 18e eeuw, deze lijkt erg veel op een normale kachel en staat bij de ingang van het dorp.

Hierna varen we naar een kleine nederzetting van 1 familie.Hier pikken we onze gids op die ons dit deel van de jungle zal laten zien.

Deze jungle ligt tussen primaire en secundaire jungle in.

Ook nu weer krijgen we uitleg van de diverse plantensoorten, maar nu gaat het in het begin al mis. Onze gids slaat met zijn grote mes een stuk blad af, onder dit blad zit helaas een flink wespennest. Dit betekent hard weglopen. De gids, Paula en Harrie lopen rechtdoor, de 2 mensen uit Brazilië lopen terug. Het duurt dus even voordat we de tocht voort kunnen zetten.

spinnennest ter grootte van een konijnenhol.

Even later staan we voor een spinnennest ter grootte van een konijnenhol.

Onze gids lokt met succes de spin naar buiten, het was een enorme harige spin die van ons weer snel zijn holletje in mag kruipen.

Een half uur later staan we bij een boom voor een nieuw hol, iets kleiner als de vorige, hierin wonen de grootste jungle mieren. Een steek van deze mier blijf je minstens 24 uur voelen en gaat gepaard met zeer heftige pijnen, maar zijn niet dodelijk. Bepaalde stammen hebben rituelen dat mannen hun hand in een nest met deze mieren moeten stoppen alvorens ze mogen trouwen.

Even later wordt het tijd om een worm op te eten om voldoende proteïne binnen te krijgen.

Smakelijk etenDe gids, Paula, en natuurlijk Harrie eten deze smakelijke worm levend op.

Een uurtje later begint het te onweren, ook deze gids vindt dit maar niks en adviseert ons terug te gaan. Tijdens de terugtocht vangt hij voor ons nog een prachtige vlinder ter grootte van een vogel.

Kort daarna zien we een sloth in de boom.

De gids probeert hem uit de boom te trekken maar het dier geeft zich niet gewonnen.

Met zijn sterke klauwen zet hij zich vast in de boom en laat niet los.

Schitterend om zo´n beest door de bomen te zien kruipen. We varen terug over een woeste Rio Negro met flinke golven.

Wanneer we in het resort aankomen zoeken we Dorette op en lunchen we tussen de feestvierders, heel veel is er niet meer over.

Abseilen

Daarna gaan we met Paula, Cobra en een twintigtal gasten naar het abseilen.Een aantal dames loopt op slippertjes of plateauzolen en slibbert over de canopy walk.

AbseilenDe voorbereidingen duren voor de eerste afdaler nog zo´n halfuur.

Daarna gaat een ervaren afdaler eerst, gevolgd door Paula, enkele gasten en natuurlijk Harrie.

Voorzichtig laat hij zich van het plateau afzakken en met enkele haperingen komt hij 36 meter lager weer op z´n voeten terecht.

Harrie´s versie;

Als een volwaardig abseiler verlaat hij het plateau en in mooie soepele bewegingen komt hij 36 meter lager op z´n voeten terecht.

Ook een aantal die eerder alleen maar een grote mond hadden, willen nu wel eens een afdelinkje (Rappeling) proberen.

Harrie gaat nog een keer en komt met al wat meer (Harrie: met nog meer) zelfvertrouwen naar beneden.

Er komt weer bewolking opzetten en we besluiten vast terug te gaan. Toch worden we door de bui ingehaald en we komen kletsnat aan in het restaurant. We worden binnengehaald met een biertje en een bord friet.

Daarna even rusten en opfrissen.

Na het diner gaan we naar de overkant, de Ponta Negra (met Paula, Cobra en 2 Brazilanen uit Sao Paulo) met de barretjes, restaurants en verkoop van van alles op straat. We gaan wat drinken op een terras met live muziek.

We krijgen een Boi Bumba show, maar niet zo goed als die we op het resort gezien hebben. Rond half twaalf zijn we terug, een latertje vanavond.

Maandag 31 mei

Vandaag moeten we geld gaan halen in Manaus, op het resort kan alleen met contant geld worden betaald.

We gaan met Paula naar Amazonas Shopping Center, het meest moderne winkelcentrum van Manaus.

Als Harrie een shirt koopt, wordt gevraagd of hij dit ineens of in 5 termijnen wil betalen. Het is in Brazilië heel gewoon kleding, schoenen, en zelfs eten en reizen, op afbetaling te kopen. Je betaalt dan gewoon in een aantal termijnen je shirt terug.

Als je koffie gaat drinken moet je eerst betalen en dan in een rij aansluiten om je bestelling op te halen. Paula legt uit dat dit gedaan wordt om er zeker van te zijn dat er betaald wordt, eerst wat drinken en dan afrekenen lijkt hier vaak niet te werken.

Terug op het resort rekenen we vast een groot gedeelte af, dan weten we wat er nog over is en hoeven we woensdag niet zoveel meer te controleren.

Harrie besluit ´s middags nog een wandeling te maken, er is nog een klein beetje jungle op het terrein van het resort wat hij niet gezien heeft. Ook nu krijgt hij het pad niet gevonden en komt hij over bekende wegen terug. Morgen gaat hij zijn laatste poging ondernemen om dit pad te vinden.

Terug op het resort wordt Harrie bij de receptie geroepen, volgens Stanley zou hij 50 reais te weinig hebben afgerekend. We gaan hier niet meteen mee akkoord omdat we 3 keer het geld hebben nageteld, vervolgens heeft hij getekend voor de ontvangst van het geld. We vertellen hem de volgende dag met de manager, Karolina, dit te zullen bespreken.

Op het resort worden wel erg veel fouten gemaakt door de receptie.

Dinsdag 1 juni

Vanochtend staat Harrie zoals gebruikelijk om 06:15 uur op om te genieten van de zonsopkomst. Hij besluit al erg vroeg een wandeling te maken in de jungle. Hij ziet grote groepen apen (makaai). Hij probeert zo stil mogelijk te lopen om de apen niet op te jagen en te zien hoe ze van boom naar boom springen om het fruit er uit te eten.

Opeens schrikt hij enorm; voor hem steken 10 tot 15 middelgrote dieren het pad over. Zij schrikken waarschijnlijk ook want ze vluchten alle kanten op. Het waren 2 soorten 4 voetige dieren, van zeer klein tot redelijk grote. Later heb ik hier op het resort nog een foto van gezien, het schijnen paka's en maka's te zijn.

Na deze wandeling maken we samen met Cobra een andere wandeling. Tijdens deze wandeling zien we wederom makaai aapjes, maar ook kaaimannen.

Tot Harrie's genoegen zijn in de afgelopen dagen de mountainbikes opgeknapt en is het mogelijk in de jungle te gaan mountainbiken, dit is bijzonder zwaar. De route wordt in 50 minuten afgelegd (Cobra is onder de indruk), wie gaat dit verbeteren ?

Hierna hebben we lekker aan het zwembad gelegen, verder niets bijzonders. Vanavond starten we al een beetje met de voorbereidingen naar huis. Al de kleren droog krijgen zal wel niet gaan lukken.

Woensdag 2 juni

We worden rond half twaalf opgehaald en kunnen dus op ons gemak nog ontbijten en de koffers inpakken. Dit is nu zo gebeurd, alles moet thuis toch de was in.

De kleding is vochtig en de koffers wegen nu wat zwaarder. We drinken nog wat koffie, lummelen wat rond en nemen uitgebreid afscheid van iedereen.

We zijn de eersten op dit resort geweest die 2 weken geweest zijn en aangezien we in een rustige periode geweest zijn, kennen de meesten ons ondertussen wel. De meisjes van de schoonmaakdienst, de jongens van de receptie, de opperman van de bouwactiviteiten, Paula, Cobra, we schudden iedereen de hand en krijgen nog wat snuisterijen toegestopt.

Vanaf het resort zitten we binnen een half uur op het vliegveld en checken meteen in. We hebben inderdaad bijna 6 kilo meer nu dan op de heenweg, maar behalve wat boeken die nu in het koffer zitten hebben we bijna niets gekocht, veel vocht dus. We zijn ruim op tijd en nog tijd om wat winkeltjes te kijken (zijn er hier niet veel) en nog wat te eten en te drinken.

Tot onze verbazing staat Karolina ineens voor onze neus, zij is op weg naar Belem om TIWA op een beurs te gaan promoten en komt ons uitzwaaien. Hartstikke leuk.

Na weer een binnenlandse vlucht van 3,5 uur moeten we op het vliegveld van Sao Paulo weer wat tijd verdoen. Als we zien hoe lang de rij is bij internationale vertrekken, besluiten we maar vast aan te sluiten, ook een manier van je tijd vol maken. De nachtvlucht verloopt rustig en na het vooruit zetten van de klok is het zo rond het middaguur.

Donderdag 3 juni

Een laatste tussenstop in Parijs, oponthoud van een uurtje waarin het vliegtuig ontdaan wordt van een hoop rotzooi, en dan eindelijk Amsterdam.

We wisselen onze overgehouden reais maar in voor euro's en halen de bagage op. Gelukkig zijn onze koffers er bij, we hebben ze in Manaus afgegeven en ze verder niet meer gezien. Nog een laatste scan voordat we weg kunnen (we zaten blijkbaar in een risicovlucht).

De laatste etappe is met de trein naar Eindhoven, om half acht zijn we weer in ons vertrouwde appartement. We hebben nog enkele dagen om alles te verwerken (en dat is heel wat), om dan maandag weer aan het werk te gaan.

Het hectische leven begint dan weer, we zullen de rust van het Amazone gebied missen, maar de herinneringen aan deze trip zullen nog lang onze gedachten beheersen.

Alle medewerkers maar in het bijzonder Paula, hartstikke bedankt voor deze geweldige vakantie. Harrie en Dorette Boelens

Wetenswaardigeheden Tiwa

De zon

Aanvullende gegevens