-->

Nav weergave zoeken

Navigatie

Zoeken

Maandag 19 juni 2006 Beklimming Mount Kinabalu

Beklimming van de hoogste berg van Zuidoost Azië.

Wake up call om 06.00 uur, maar we zijn al weer waer.
Bij ons ontbijt om 06.30 uur ontvangen we ook een lunchpakket.
Hierna checken we uit; dit kost nogal wat tijd omdat de kamer eerst gecontroleerd moet worden, hierna ontvangen we onze borg van 100 RM terug.

Pick up tijd bij het restaurant is 08.00 uur. We rijden eerst naar Head Quarters voor de registratie, hier maken we ook kennis met onze gids, Moidin. Wij blijken zijn enige twee lopers te zijn. De bus brengt ons naar het startpunt; Timponoh Gate op 1800 meter (ongeveer 5 minuten met de bus).

Timpohon Gate ligt op 1800 meter en is het startpunt. Hier worden onze permits voor de 1e keer gecontroleerd.

Timpohon Gate ligt op 1800 meter en is het startpunt. Hier worden onze permits voor de 1e keer gecontroleerd.

Iedere km staat een informatiebord.

Iedere km staat een informatiebord.

We vertrekken ongeveer om 08.20 uur. Al meteen waarschuwt de gids ons om vooral rustig te lopen om  de energie te verdelen; bij elke km staat een informatiepaal en shelters om te rusten; bij iedere shelter houden we ongeveer 5 minuten rust om de spieren niet te koud te laten worden.

Onderweg zien we veel pitcher planten en ontelbare orchideeën. 

Na ongeveer 2,5 uur (3, 5 km gelopen) zijn we bij het lunchpunt. Hier begint het stevig te regenen. Regenkleding aan. Na dit punt wordt het ook nog steiler en zijn er overal lastige rotsen. Vooral Dorette, met de korte beentjes, moet stevige klimpassen maken.

Door de hoogte merken we dat we sneller buiten adem zijn. We stoppen nu regelmatig om op adem te komen; door de regen en de warmte is het zweten met de regenkleding aan.

Regelmatig worden we ingehaald door dragers met pakketten voor boven; alles wat in Laban Rest House benodigd is wordt per drager naar boven gebracht. Een zwaar karwei en er is dan ook geen lachende drager te bekennen. De dragers die naar beneden komen hebben het afval van boven bij zich.

Om 13.00 uur komen we aan in Laba Rata op 3300 meter. Totaal hebben we 4,5uur gelopen; voor deze afstand staat een tijd van 4 tot 6 uur; niet slecht gedaan dus. We zijn ondertussen wel doorweekt, want het regent nog steeds.

 

Dorette is blij er te zijn, Harrie heeft nog veel energie over.

 

Ook kun je iedere km even bijkomen bij een chelter.

Ook kun je iedere km even bijkomen bij een chelter.

Dorette met onze gids Moidin Sompot. Hij laat ons onderweg ook nog bijzondere planten zien.

Dorette met onze gids Moidin Sompot. Hij laat ons onderweg ook nog bijzondere planten zien.

De aankomst in Laban Rata Resthouse op 3300 meter.

De aankomst in Laban Rata Resthouse op 3300 meter.

Het restaurant beschikt over allerlei snacks en verhuurt ook handdoeken etc. We pakken om te beginnen alle 3 een lekkere mok met warme thee en checken in.

Even inchecken voor onze kamer.

Even inchecken voor onze kamer.

Onze kamer (no. 4) bestaat uit 2 stapelbedden, we delen deze kamer met 2 Duitsers die geëmigreerd zijn naar Shanghai (China).

Onze kamer delen we met 2 Duitsers die geemigreerd zijn naar China.

Onze kamer delen we met 2 Duitsers die geemigreerd zijn naar China.

Douche en toilet worden gezamenlijk gebruikt door alle aanwezigen, ze zijn niet echt hygienisch te noemen en nodigen niet uit tot uitgebreid gebruik.


Buiten regent het nog steeds, we hangen onze natte kleren uit in de kamer, voor zover de ruimte dit toelaat want er zijn geen voorzieningen voor getroffen. Nu maar hopen dat deze nog droog worden.
De kleine radiator die zich op de kamer bevindt zal pas om 20.00 uur gaan branden.

We vertrokken met 33 graden nu is het nog maar 13 graden.

We vertrokken met 33 graden nu is het nog maar 13 graden.

We drinken nog een keer thee en hangen wat rond in het restaurant. Binnen is niet veel meer te doen dan te kijken naar de mensen die binnen komen als verzopen katten, buiten regent het nog steeds.
Het dinerbuffet is mogelijk vanaf 17.00 uur. Om de honger te stillen bestellen we met z'n vieren een bord fried rice.

En zo heet het hier.

En zo heet het hier.

Vanaf 16.30 uur stroomt het restaurant vol; iedereen wil om 17.00 uur eten (aanvallen).
Onze Duitse kamergenoten gaan om 17.30 uur slapen. Ook wij gaan om 18.00 uur richting de kamer, er is verder niets te doen en om 02.00 uur worden we gewekt door onze gids. Het is voor ons de eerste keer dat we om 18.00 uur in bed liggen en buiten is het nog volop licht.

We zitten in de wolken, het is een fraai gezicht.

We zitten in de wolken, het is een fraai gezicht.

Slapen gaat bijna niet door de herrie op de gang. Tussen half negen en negen uur is er nog een hoop gerochel en gespuug te horen op de herentoilet (die zich recht tegenover onze kamer bevindt) maar om 21.00 uur moet iedereen rustig zijn, en vanaf dit tijdstip is het inderdaad een stuk rustiger.

Van slapen komt echter niet veel, zeker Harrie heeft moeite met het dunne matrasje en de lengte van het bed. Verder wordt het wel erg warm als de radiotar aangaat en die zetten we dan ook al snel weer uit.

Ook al slaap je niet, dan rust je toch in ieder geval is dan maar onze gedachte.

Dag 13 Mount Kinablu; de top 20-6-2006

Aanvullende gegevens