-->

Nav weergave zoeken

Navigatie

Zoeken

Dinsdag 20 juni 2006 Mount Kinabalu - op naar de top

Vanaf 01.00 uur is het weer volop herrie op de gang door de wel erg vroege starters.
Wij staan op om 01.45 uur; na een inspectie van de badkamer vinden we dat het hygieniser is om maar een keer niet te douchen. Tanden poetsen kan met gebotteld water; hierna kleden we ons warm aan en gaan voor een klein ontbijtje dat speciaal voor de klimmers geserveerd wordt. Om ons heen zien we lopers die uitgerust zijn alsof ze de Noordpool opgaan; dikke handschoenen, mutsen, compleet bedekte gezichten. Zo koud zal het toch niet worden .... 
  

Een klein ontbijtje om 02:15 uur  

Een klein ontbijtje om 02:15 uur

We eten wat toast en een kop thee, maar echt veel zin hebben we hier nog niet in. Ook wij trekken maar onze klimmershandschoentjes aan en vertrekken om 02.50 uur. Buiten valt het erg mee met de koude. Het is nog 2,7 km tot de top en de verwachting is 2,5 tot 3 uur lopen.. We lopen nu in het donker met een zaklamp op ons hoofd. De gids geeft in het begin het tempo aan, hij vertelt dat het zeer belangrijk is om zeeeeer rustig te lopen. Het wordt een steile klim in ijle lucht. We lopen veel trappen en hangen regelmatig aan touwen waaraan we ons aan omhoog trekken.

Gelukkig hebben we goed naar onze gids geluisterd, de mensen die ons in het begin voorbij liepen zien we nu langs de kant zitten, overgevend of met hoofdpijn, ook zijn er lopers die uitgeput zijn. Wanneer je hier een pauze van bv 10 minuten moet pakken koel je compleet af.
Hiervoor had onze gids gewaarschuwd, zeer langzaam maar gestaag doorlopen zonder pauzes.
Het is een fraai gezicht al die zaklampjes richting de top.

 

Hier passeren we het laatste controle punt, dit ligt ongeveer 1 km van de top.

Hier passeren we het laatste controle punt, dit ligt ongeveer 1 km van de top.

We lopen langs checkpoint Sayat Sayat, het gaat nu verder steil omhoog over een plateau.
Het gaat voetje voor voetje, Moidin ondersteunt Dorette. De laatste 200 meter zijn erg steil en rotsachtig, nu hebben we regelmatig een stop van ongeveer 20 seconden.

 

Moidin ondersteunt Dorette.  

Om 5.30 uur bereiken we de top, Low's Peak op 4095,2 meter (genoemd naar Hugh Low, een Britse officier die deze berg in 1851 als eerste beklommen heeft). We zijn natuurlijk niet de eerste vandaag, maar ook zeker niet de laatste. Heerlijk dit gevoel van het gehaald te hebben (op onze leeftijd, want de rest van de lopers is voor het merendeel een stuk jonger). We hebben gelukkig geen problemen gehad met hoogteziekte etc.

En hier is het bewijs. We staan op de top van Mount Kinabalu.

En hier is het bewijs. We staan op de top van Mount Kinabalu.


We hebben een prachtig uitzicht en natuurlijk maken we hier foto's van. We blijven echter niet te lang op de top, het is hier wel erg koud en de wind lijkt van alle kanten te komen.

De zonsopgang is schitterend, ga maar eens kijken.


Na zo'n 20 minuten op de top geweest te zijn, lopen we, wederom in een rustig tempo, terug. We moeten  namelijk vandaag van 4100 meter naar 1800 meter 

Op weg naar beneden kijken we nog even terug naar Low's Peak.

Op weg naar beneden kijken we nog even terug naar Low's Peak.


Nu het op de terugweg licht is zien we pas goed wat we geklommen hebben. Dit was voor Dorette wel even schrikken, je kunt maar beter klimmen als je niet ziet wat je doet. Ook nu weer via touwen, maar dan achterste voren aan de touwen hangen.

Op de heenweg in het donker leek het veel minder steil. Nu moet je geen hoogtevrees hebben.

Op de heenweg in het donker leek het veel minder steil. Nu moet je geen hoogtevrees hebben.

Om 07.30 uur zijn we terug in Laban Rata (hier zijn echt te weinig sanitaire voorzieningen).  We nemen nu een stevig ontbijt (een bord friet heeft nog nooit zo lekker gesmaakt om half acht in de morgen) en vertrekken weer om 09.15 uur.

Het is nog 6 km naar beneden. Het is een zware tocht, steile stukken en glibberig. Na 2 km gaat het weer regenen. Moidin neemt de rugzak van Dorette over en ondersteunt haar met het naar beneden lopen. We nemen bij de shelters steeds een korte rust van max. 5 minuten. Dorette heeft vooral last van haar knieën. Onderweg komen we natuurlijk de klimmers tegen die vanmorgen gestart zijn; hun staat nog heel wat te wachten en we wensen hen veel succes.

Dorette krijgt het na het ontbijt moeilijk en Moidin helpt Dorette met de weg naar beneden.

Om 13.15 uur zijn we weer beneden en gaan met een grote bus terug naar de receptie. De certificaten liggen al klaar, we worden nu  naar het restaurant gereden voor de lunch.
We vinden dat we wel  een biertje verdiend hebben. We hebben immers vandaag 2,7 km omhoog en 8,7 km omlaag gelopen.

Alles overdenkend:
Dorette: Eens maar nooit meer
Harrie: Wanneer gaan we weer?

 

Zoals hier op dit bord te zien is, kan het veel sneller. Ieder jaar vinden er kampioenschappen plaats.

Weer terug; uitrusten op ons balkon van het Fairy Garden Resort (is een hotel)

Na de lunch nemen we een taxi naar ons overnachtingsadres, het Fairy Garden Resort. Helaas kunnen we niet meer op het park overnachten, alles is vol. De naam en buitenkant van dit hotel beloven meer dan het uiteindelijk is; een hotel gerund door een Chinese familie. Bij binnenkomst sta je meteen in het restaurant (een grote ongezellige zaal) met een toonbank. De dame achter deze toonbank geeft meteen onze kamersleutel van 307 en schijnt precies te weten wie er binnengekomen is, er is geen enkele controle. We vragen haar of er bericht is van Eco tours over de pick up time van morgen. Helaas spreekt ze geen Engels, maar we denken dat ze ons probeert duidelijk te maken dat we door het hotel teruggebracht worden naar KK. We zijn te moe om ons hier nu verder druk over te maken en geloven het verder wel. De kamer ligt op de 3e verdieping en er zijn geen liften; trappen lopen dus, daar zaten we niet meer op te wachten. De kamer is simpel; een tweepersoonsbed, geen telefoon (dus geen wake up call), een TV met enkele Chinese zenders (altijd makkelijk) en een badkamer met douche. Na het Laban Rest House is dit dan toch wel een luxe, dus eerst maar opfrissen.

Als we daarna even op bed gaan liggen, zijn we meteen vertrokken en slapen enkele uren. Zin in eten hebben we niet en het restaurant lonkt ook niet echt. We blijven dus maar lekker op bed liggen en slapen eigenlijk gewoon door. Om 20.45 uur worden we met deurgeklop wakker gemaakt; waarom zijn we nog niet op het diner verschenen ??? We zeggen dat we geen diner hoeven. Weten we dit wel echt zeker, want de keuken sluit om 21.00 uur ? Ja, we weten het echt zeker. Daarna wordt het weer rustig.

 

Dag 14 terug naar Kota Kinabalu 21-6-2006

 

Aanvullende gegevens