-->

Nav weergave zoeken

Navigatie

Zoeken

Borneo

  • Dag 18 Terug naar Kota Kinabalu 25-6-2006

    Zondag 25 juni 2006 Sukau - Sandakan - Kota Kinabalu

    We worden om 06.30 uur wakker van enkele 10-tallen apen die op het dak staan te springen. Dit is een schitterend gezicht. We hoeven ons niet te haasten, we vertrekken rond 09.30 uur.

    Vandaag gaan we via Sandakan weer naar Kota Kinabalu. We pakken de koffer in en tot onze schrik komen we er achter dat we gisterenavond bij de rivier de tas hebben laten staan waarin al ons geld en de creditcards zitten. Gelukkig heeft de bewaking deze in de kluis gelegd.

    Conclusie van dit resort: de ontvangst, restaurant, eten etc. is in orde, alleen de kamers zijn te eenvoudig en gehorig en zijn voor de meesten niet voor een langer verblijf geschikt.

    De route die we met de boot gemaakt hebben kan ook met de auto over land. Reistijd is dan ongeveer 6 uur.

    De route die we met de boot gemaakt hebben kan ook met de auto over land. Reistijd is dan ongeveer 6 uur. 

    Om 09.30 uur vertrekken we naar Sandakan waar we om 11.35 uur aankomen. We lunchen in een Engels Teahouse. Zeer goed en mooi gelegen op een heuvel die uitkijkt over Sandakan.

    We bezoeken het Agnes Keith House, zij was een Amerikaanse schrijfster over Borneo. Onze citytour gaat verder naar Sim Sim Watervillage. Het is een dorp boven het water gebouwd, aan de buitenkant ziet het er uit als een bouwval. We lopen, onder begeleiding, een straatje in en bezoeken enkele van deze woningen. Het is duidelijk dat dit een toeristische route is, de bewoners verwachten ons en we mogen overal binnenkomen. Deze woningen zien er extreem luxe uit (TV, Airco, motor voor de deur, etc). Wanneer je wat verder rond kijkt zie je dat dit zeker niet overal het geval is.

    De tour gaat verder naar Sandakan War Memorial. Een goed onderhouden park met informatie centrum over de geschiedenis van de 2e wereldoorlog in Maleisie/Azie, die ook Sandakan in alle hevigheid heeft getroffen.

    Om 15.30 uur gaan we naar het vliegveld, we zijn er veel te vroeg. We wachten op de vlucht van 17.25 uur. Het vliegtuig vertrekt te vroeg en we komen al om 17.45 uur aan in Kota Kinabalu. Het wachten op de koffers duurt net zo lang als de vlucht heeft geduurt, een half uur.

    Eerst de Australiers bij het hotel afgezet, daarna door naar Shangri La Rasa Ria Resort. We worden onderweg getroffen door een enorm onweer. De wegen in Kota Kinabalu stromen onder, we zien zo nu en dan al auto's die zich vast gereden hebben in het hoge water. Onze chauffeur rijdt behendig door de diepe plassen en schijnt goed te weten wat hij doet. Na 40 km komen we om 19.15 uur aan in het resort. Zoals bij de Iban worden we ook hier ontvangen met een slag op de gong, in de hal wordt traditionele Maleise muziek gespeeld.

    Ook hier weer een bericht van Stina. We worden persoonlijk begeleid naar onze schitterende kamer met apart zitgedeelte en uitzicht op de zee. We gaan lekker warm douchen na enkele dagen behelpen.

    In Kota Kinabalu gaan we nog 3 dagen relaxen in het luxe Shangri-La's Rasa Ria Resort.

     In Kota Kinabalu gaan we nog 3 dagen relaxen in het luxe Shangri-La's Rasa Ria Resort.

    In Kota Kinabalu gaan we nog 3 dagen relaxen in het luxe Shangri-La's Rasa Ria Resort.

    De kleren hangen we allemaal uit, om ze te laten drogen. We lopen wat rond in het overdekte gedeelte van het resort, buiten is het nog steeds noodweer. De liften in het hotel zijn door het noodweer uitgevallen.

    We hebben geen honger, maar drinken wat in de bar en luisteren naar live muziek. Rond 22.00 uur gaan we naar bed, het is nog steeds noodweer.

     

    Dag 19 Shangri La Rasa Ria Resort 26-6-2006

  • Dag 19 Shangri La Rasa Ria Resort 26-6-2006

    Maandag 26 juni t/m woensdag 28 juni 2006 Shangri La Rasa Ria Resort 

    Automatisch zijn we ondertussen om 6 uur s'-morgens wakker, ook nu het niet meer hoeft. Iedere morgen lopen er ossen rond op het grasveld voor onze kamer, en iedere ochtend worden ze ook weer weggejaagd.

    Maandagmorgen verloopt nog druilerig en bewolkt. Er is ook nog veel wind en het uitzicht op zee laat hoge golven zien. Het strand en het grasgedeelte staan volledig onder water. Ondanks dit is het niet koud en is het lekker om de terrasdeuren open te zetten. Harrie gaat fitnessen, Dorette blijft lekker op de kamer. Daarna een lekker uitgebreid ontbijt en een wandeling over het ondergelopen terrein en langs de zee. Het resort heeft een eigen Nature Info Center en een eigen jungle met trails, die alleen onder begeleiding van een ranger gelopen mogen worden. In het hotel zelf zijn allerlei binnenactiviteiten; batik schilderen, voetmassage, servetten vouwen, spelletjes. We wandelen nog naar het Spa & Golf centrum; dit is compleet nieuw maar er is nog niets te doen. Gezien het weer van vandaag besluiten we de shuttle bus naar het centrum van KK te nemen voor de laatste inkopen, wat te eten, internetten etc. We slagen voor wat souvenirs (gong, kleine blaaspijp, trommel) en gaan voor de laatste keer naar het happy hour van Hyatt. Hier zien we ook de highlights van de wedstrijd Nederland - Portugal. We eten wat bij Coffee Bean en daarna voor de laatste berichten naar huis naar het internetcafe. Om 21.15 uur worden we weer door de bus opgehaald en om 22.00 uur zijn de terug op het resort.

    Dinsdag is het weer een stuk beter. We lezen in de krant over het noodweer van de afgelopen dagen en wat er allemaal ondergelopen en weggespoeld is. Het is dus zelfs voor hier extreem geweest.

    Na het ontbijt wandelen we weer wat rond en informeren naar de mogelijkheid tot paardrijden; dit kan pas om 14.00 uur, maar dan is het midden op de dag en bloedheet, dus maar niet. We installeren ons aan het zwembad, in de schaduw onder een parasol en vermaken ons de volgende uren prima met wat zwemmen, lezen, dutje. Eind van de middag een late lunch in de poolbar, filmpje kijken op de kamer, drankje in de bar. Al met al een voor ons zeer luie dag.

    Woensdag, de laatste dag in Borneo. We doen alles op ons gemak deze morgen en hebben daarna nog een paar uur tot we om 16.00 uur opgehaald worden. De rit naar het vliegveld duurt ongeveer een uur, we zijn dus weer ruim op tijd. Het inchecken verloopt hier, zoals steeds, snel en de koffers gaan meteen door naar Amsterdam. De vlucht van KK naar KL duurt ongeveer 2,5 uur en in KL is het nog een kwestie van boarding pass halen voor de vlucht naar Amsterdam. We denken hier nog wat tijd te hebben voor het opmaken van de laatste ringgits, maar moeten ons haasten voor de laatste doosjes chocola. KLM begint op tijd met het laten instappen van de passagiers.

    De vlucht terug naar Amsterdam is in een Boeing 747-400 van KLM. Dat is wel een verschil met de heenreis. We hadden toen ook een 747-400 maar dan van Malaysian Airlines. De beenruimte bij de KLM toestellen is stukken minder en de stoelen smaller, ook moeten we nu ons eigen video scherm missen. De bediening van KLM is zeer vriendelijk.

    We landen donderdagmorgen om 05.15 uur. De koffers krijgen we om 06.05 uur en we zitten in de trein om 06.13 uur. Om 07.35 uur maken we de deur van ons appartement open. We zijn blij weer thuis te zijn, maar wat hebben we een fantastische vakantie gehad, werkelijk geweldig!

    Totale planning

  • Dag 4 Longhouse Lemanak 11-6-2006

    Zondag 11 juni 2006
    Bezoek aan een Iban longhouse van de familie Lemanak.

    Om 9 uur worden we opgehaald. De koffers blijven in het hotel; alleen het hoogst noodzakelijke gaat mee.

    Om 10.15 uur stoppen we in de plaats Serian, hier kopen we enkele presentjes voor de bewoners van het longhouse (balonnen, schriftjes, rijstwafels, biscuits, verder hebben we uit Nederland klompjes en stickers meegenomen).

    Number One, onze gids, koopt op de markt groente, vlees, vis, etc. Hij is namelijk vanavond ook onze kok. Om 11 uur vertrekken we weer. We stoppen nog bij peperbomen waar Number One kort uitlegt hoe zwarte- en witte peper geoogst wordt. De waarde van de peper staat helaas op dit moment op een dieptepunt.

    Naar de Iban 

    Naar de Iban op de markt kopen we eten.

    Om 12.30 uur stoppen we voor de lunch in Lachau, dit is een klein toeristisch dorpje waar veel toeristen een tussenstop maken. Wanneer je wat verder kijkt, achter de winkeltjes, zie je dat er hanen gefokt worden voor hanengevechten.

    Om 13.30 uur rijden we verder en passeren een bergkam die de natuurlijke grens met Indonesie vormt. De laatste kilometers gaan over een grintweg tot aan de rivier, waar de boten liggen.

    Onze boten worden in orde gemaakt

    Onze boten worden in orde gemaakt

    Klaar voor vertrek naar de Iban we hebben geen idee waar we tercht gaan komen.

    Klaar voor vertrek naar de Iban we hebben geen idee waar we tercht gaan komen.

    Aankomst bij het Lemanak Longhouse

    Aankomst bij het Lemanak Longhouse

    Nadat we alles in de boot hebben geplaatst varen we om 15.15 uur naar het longhouse, een heerlijk verkoelend tochtje na de warme busreis; na 40 minuten komen we aan. We worden met trommelgeroffel ontvangen. In het Longhouse trekken we onze schoenen uit en voordat we het weten zitten we aan de rijstwijn. We voelen ons een beetje opgelaten met onze rechts/links sokken van Falcke tussen de blote voeten van de bewoners. Deze sokken dus snel maar uit en binnen alles verder op blote voeten.

    We worden ontvangen door de familie.

    We worden ontvangen door de familie.

    We mogen overal rondkijken.

    We mogen overal rondkijken.

    Het longhouse is ongeveer 200 meter lang en er wonen 39 gezinnen. Buiten is een badkamer en toilet voor gezamelijk gebruik. Nadat we langs alle deuren van het longhouse gelopen zijn en ons voorgesteld hebben aan de belangrijkste bewoners, gaan we gezamelijk thee drinken.

    Na de rijstwijn drinken we gezamenlijk thee.

    Na de rijstwijn drinken we gezamenlijk thee.

    Harrie "kletst" wat met de mannen; ze zijn gek op zijn brede schouders en willen graag een tattoo zetten; al is het maar een kleintje. De oud strijders laten maar wat graag hun tatoeages zien.

    De Ibans laten graag hun tatoeages zien.

    De Ibans laten graag hun tatoeages zien.

    De bewoners gaan soms (1x per maand of 1x per jaar) naar de stad voor de noodzakelijke aankopen. De benzine voor de boten is te duur om dit regelmatig te doen.

    In het longhouse ontmoeten we ook een groep missionarissen die in Indonesie en Maleisie 3 maanden lang bezoeken hebben gebracht aan diverse bevolkingsgroepen. Dit is hun laatste bezoek voordat ze op vakantie gaan naar Hawai. De meeste van de missionarissen komen uit Amerika.

    De gasteningang van het longhouse.

    De gasteningang van het longhouse.

    We krijgen wat tijd om het "dorp" te ontdekken. Aan Harrie wordt gevraagd om naar het voetballen te komen kijken. Hij denkt: is hier dan een tv, en loopt met de jongens mee. Op zijn bloten voeten loopt hij door de jungle een berg op die eerst modderig en daarna vol lossen stenen ligt. Daar zijn die Nederlandse voeten niet echt voor gebouwd. Wat blijkt nu, hij komt niet bij een televisie toestel maar bij een voetbalveld met als ondergrond losse steentjes. Hier wordt hij uitgedaagd om een wedstrijdje mee te spelen, natuurlijk doet hij dat, maar met het schaarse eelt onder de voeten wordt het erg pijnlijk. Hij besluit al snel om terug te lopen naar het dorp en verkoeling te zoeken in de rivier.

    Voetballen met de Ibans.

    Voetballen met de Ibans.

    Number One zorgt ondertussen voor het eten. De meisjes gaan zich voor het eten wassen in de rivier, sommige spreken enkele woorden Engels. Er komt nog een Nederlander aan, Jurgen; hij is op studiereis voor zijn reisbureau.

    Dorette leert de kinderen schrijven.

    Dorette leert de kinderen schrijven.

    Dorette zit buiten op een bankje voor het longhouse en krijgt de aandacht van enkele kinderen. De kinderen willen de foto's zien in het aantekenboekje wat we van Stina meegekregen hebben (Images of Borneo). Ook willen ze er graag in schrijven. En zo wordt Dorette de onderwijzeres van dit Iban dorp. Dorette wordt momenteel goed onderhanden genomen door de muggen en moet op zoek naar de muggenspray.

    Onze gids, Number One, is ook onze kok.

    Onze gids, Number One, is ook onze kok.

    Number One vraagt ons om aan tafel te komen. Een mooie gedekte tafel met als tafelkleed enkele bananenbladeren. Op het menu staan sardines in tomatensaus met lente ui, kip, noodles, mie en rijst, diverse soorten groenten, ananas en banaan.

    We eten vandaag aan een keurig gedekte tafel.

    We eten vandaag aan een keurig gedekte tafel.

    Het uitbuiken doen we om 20.30 uur met traditionele dansen. We bieden de Chief onze geschenken aan. Hij bedankt ons en hoopt dat wij snel met nog veel meer mensen terug komen. Er wordt traditioneel geproost met rijstwijn; 3x Ohaaaa. De geschenken worden verdeeld over de 39 gezinnen. De Chief houdt in de gaten of alles eerlijk verdeeld wordt.

    Harrie overhandigt de cadeautjes aan de Chief.

    Harrie overhandigt de cadeautjes aan de Chief.

    De Chief zorgt ervoor dat alles eerlijk wordt verdeeld in 39 stapeltjes.

    De Chief zorgt ervoor dat alles eerlijk wordt verdeeld in 39 stapeltjes.

    Ook wij moeten nu deelnemen aan de traditionele dansen. Dit leidt regelmatig tot lachsalvo's bij de Ibans.

    Voetjes van de vloer.

    Voetjes van de vloer.

    Met z'n allen op de foto.

    Met z'n allen op de foto.

    We zorgen dat we onze zaklampen bij ons hebben, normaal gaat het aggregaat al om 22.00 uur uit, maar vandaag is dit aangebleven tot 22.30 uur. 

    Ons bed is al opgemaakt.  

    Ons bed is al opgemaakt.

    Ons gastenverblijf wordt in orde gemaakt, we zijn de eersten die hier in mogen slapen en de Ibans komen steeds met accessoires aandragen om ons verblijf aangenamer te maken. Een matras nog in het plastic, toiletpapier, een olielampje. We krijgen uitleg over het toilet, ze zijn er verschrikkelijk trots op dat ze een zittend toilet voor ons hebben gemaakt.

    Even bijkomen van de cultuurshock voor onze woning.

    Even bijkomen van de cultuurshock voor onze woning.

    Nu denken we te kunnen gaan slapen, maar het begint ontzettend hard te regenen en te onweren en dat maakt een enorme herrie op een golfplaten dak. De stortbui houdt de hele nacht aan.

     

    Dag 5 2e dag in Iban Longhouse 12-6-2006

     

  • Dag 7 Naar Mulu 14-6-2006

    Woensdag 14 juni 2006 naar Mulu

    We worden om 08.00 uur gewekt. Om 10.00 komt Number One ons ophalen. We zijn ruim op tijd op het vliegveld. We vliegen vandaag met een Fokker 50. Bij het inchecken blijkt dat we maar 15 kg per persoon mee mogen nemen, wij hebben totaal 41,50 kg. Uiteindelijk moeten we 8 kg bijbetalen en de kosten hiervoor zijn 25 RM (valt dus reuze mee). Dit geldt alleen voor de vlucht naar en van Mulu, alle overige binnenlandse vluchten zijn gewoon 20 kg.

    Met een Fokker 50 naar Mulu.

     Met een Fokker 50 naar Mulu.

    Om 12.30 uur vertrekken we naar Bintulu, hier komen we aan om 13.30 uur. Om 13.50 uur vliegen we door naar Miri waar we om 14.15 uur aankomen. Om 14.45 uur stijgen we weer op naar Mulu waar we om 15.15 uur aankomen. Het ware cityhoppen.

    Mulu is een resort gebouwd in 1992 en heeft een eigen vliegveldje (1 landingsbaan en het vliegtuig stopt voor de deur). De koffers halen we zelf van het wagentje, hier is geen band waar je koffer op komt te liggen. Onze nieuwe gids (Andrian) zorgt dat onze terugvlucht bevestigd wordt.

    We landen op het vliegveld van het Royal Mulu Resort.

    We landen op het vliegveld van het Royal Mulu Resort.

    Binnen 5 minuten zijn we op het resort. Heel het resort staat op palen. We worden opgewacht met drankjes en frietjes. We hebben een schitterend chalet (nr 210).

    Met onze chalet is ook niets mis.

    Met onze chalet is ook niets mis.

    We maken een wandeling naar een rots van waaruit we een mooi uitzicht hebben op het resort en het vliegveldje.

    Om 19.00 uur staat het diner buffet voor ons klaar. Tijdens het diner om 20.00 uur is er een culturele show.

    1. Hornbill Feather Dance.
    2. Nadja Induh (Orang Iban); wordt door ons meteen herkend als "Ibankenners".
    3. Nadja Belangi (Land Dayaks)
    4. Warrior (Orang Ulu); uitgevoerd door een iets te dikke krijger.
    5. Long Dance (Orang Ulu community)

    Harrie, als gangmaker, gaat met de dames op de foto nadat hij mee gedaan heeft met de Bamboo dance en met een blowpipe een ballon kapot geschoten heeft.

    Hierna maken we nog een wandeling langs de rivier; vanaf een strandje zien we volop vleermuizen boven het water vliegen op zoek naar muggen.

    In de Riverside lounge kijken we op een kleine televisie naar Spanje - Oekraine. In deze lounge is ook een Chinees in z'n eentje druk bezig met karaoke. Inmiddels hebben de vleermuizen ook de Riverside lounge gevonden.

    Internetten is hier erg duur, RM 1 per minuut.

     

    Dag 8 Mulu 15-6-2006

Aanvullende gegevens