Agio Nikolaos

3 mei 2017 naar Kreta
Om 12.00 uur pakken we de bus naar Eindhoven Airport waar we om 12.25 arriveren.
Ingecheckt hebben we thuis gedaan, dus nu alleen maar de koffers afgeven, via de selfservice balie. Hier hebben we een nieuw record gevestigd, ingecheckt binnen 5 minuten.
Bij de controle van de handbagage is het ook doorlopen. Een paspoort controle is er niet meer als je binnen EU reist, dus we zitten snel aan de koffie.

Het vliegtuig vertrekt 25 minuten te laat om 15.00 uur. Met extra beenruimte is het een redelijk rustige vlucht.
We landen om 19.10 uur in Heraklion. De koffers zijn er ook redelijk snel en we gaan nu op zoek naar de bus die ons naar het hotel brengt.
Agios Nikolaos ligt ongeveer 70 km van het vliegveld.

De bus doet er 2 uur over, dit komt voornamelijk door het afzetten van hotelgasten in Chersonisos en Malia. Dit laatste plaatsje heeft zeer smalle straatjes, duidelijk niet bestemd voor een grote bus.
Maar om 22.00 uur zijn we dan toch eindelijk ingecheckt in Hotel Mirabello beach and village.

We kunnen nog gebruik maken van een laat diner waar we graag gebruik van maken. Ook het biertje smaakt bijzonder goed. Een laatste afzakkertje in de bar, waar het inmiddels erg rustig is geworden.
Rond middernacht liggen we tenslotte toch in bed.

Uitzicht vanuit onze hotelkamer op Agio Nikolaos

Er zijn ook lodges met een eigen zwembad.

4 mei 2017 Agio Nikolaos
Vandaag alles rustig aan, even wennen aan het vakantie ritme.

Om 09.00 ontbijten we buiten op een zonnig terras, we genieten van een overvloedig ontbijt buffet. Het is nog erg rustig, het seizoen in Kreta begint volgende week pas echt.

Na het ontbijt wandelen we naar Agio Nikolaos.

Het is ongeveer 2 km lopen tot het centrum. Het eerste stuk langs een drukke weg en te smal trottoir is niet leuk, maar verder is het genieten langs het water.

Nadat we in het dorp wat gedronken en geflaneerd hebben lopen we via de haven terug naar het hotel. Bij de supermarkt aan de overkant van het hotel slaan we wat te drinken in.

Nu nog een paar uurtjes in de zon zitten, we willen natuurlijk wel een beetje bruin worden.
Morgen krijgen we de huurauto en we zoeken een wandeling uit voor morgen. Na een opfrisbeurt gaan we om 19.00 uur dineren in het restaurant, ook nu weer een heerlijk buffet. We zitten lekker aan het raam met uitzicht over het water.
Daarna gaan we terug naar de hotelkamer, zo’n dag buiten met de zon op je bol hakt er wel in.

Karfi Lassithihoogvlakte

5 mei 2017: Karfi is een van de toppen op de Lassithihoogvlakte, 1141 meter hoog is vandaag ons doel.

De huurauto, een Ford Focus, wordt keurig op tijd afgeleverd bij het hotel. Na het invullen van de benodigde papieren leggen we de rugzakken en bergschoenen in de auto.
De TomTom plakken we tegen de voorruit en rijden maar; helaas heeft ons navigatiesysteem grote moeite om ons uit Agios Nicolaos te krijgen, dus de kaart er maar bij gepakt en op de borden letten.

Even later zitten we op de weg richting Heraklion, we verlaten de “snelweg” na 22 km en rijden via bochtige wegen naar Tzermiadon.

Een klein plaatsje op de hoogvlakte met een spiksplinternieuwe parkeerplaats voor ongeveer 20 auto’s waar wij als enige de auto hebben staan.
Dat was ruim 1 uur rijden voor iets meer dan 50 km.

We hebben een wandelboekje van Rother, in 2014 hebben we hier ook een aantal wandelingen uit gelopen, wat ons betreft een aanrader. Wandelroutes in Kreta zijn erg slecht aangegeven, vreemd omdat het echt een geweldig wandeleiland is.

Voor de eerste wandeling kiezen we nr 45, thuis hebben we de GPS tracks gedownload zodat we niet steeds in het boekje hoeven te kijken.

De wandeling is een echte aanrader, voortdurend mooie vergezichten en paden die gekenmerkt worden als middelzwaar. Onderweg kom je regelmatig oude vervallen windmolens tegen. Op een col op 960 meter hoogte staan er een aantal van, ze zijn voor echte fotografen bijzonder fotogeniek.

We zien ons doel Karfi nu duidelijk liggen. Een pittige klim maar goed te doen.

Dat vindt niet iedereen, we komen 2 wandelaars tegen die het laatste stukje naar de top te zwaar vinden.
Op de een of andere manier voelt dat voor ons goed.

Hierna lopen we, uiteraard omlaag, niet dezelfde weg terug naar het Nissimosplateau. We lopen langs een kapel en gaan nu over een te gemakkelijk pad terug.

Het laatste stuk gaat door een uitgestorven gedeelte van Tzermiadon, met vervallen huizen.

Even later lopen we weer door het dorp en pauzeren we bij restaurant Kronio.
We bestellen allebei een salade en wat te drinken. De bediening is uitermate vriendelijk, met een belangrijke boodschap, doe het toch eens rustig aan.

Hierna weer terug naar de auto, het laatste stukje in Agios Nicolaos weer de grootste moeite om het hotel te vinden.

Harrie duikt nog even de zee in, voordat we naar het restaurant gaan.

Was weer een top dag.

Kritsakloof

6 mei 2017 Door de Kritsakloof en eigen gestookte raki

We zijn pas een paar dagen in Kreta en weten nu al dat de nationale drank van Kreta raki is.
Maar voor we zover zijn, nemen we tijdens het ontbijt, met andere toeristen uit Hasselt, door wat er op Kreta te doen is.

De route

Wij gaan naar het plaatsje Kritsa, ongeveer 35 minuten rijden, lekker dichtbij. Krista wordt gezien als het voorbeeld van een Kretenzisch dorp uit een fotoboek.We parkeren de auto en wandelen naar het begin van de Kritsakloof.

Deze kloof behoort tot een van de indrukwekkendste canyons van Kreta.

Het is geen lange wandeling, maar zeker de moeite waard. Slechts 150 meter hoogte verschil klimmen en dalen.

Maar als je hierna nog eens lopend naar Kritsa gaat komt er nog eens 90 meter bij. Al met al toch een redelijk sportieve ochtend.

Wanneer we de klim naar Kritsa gemaakt hebben lopen we langs de kerk naar een plaatselijk café, Stekkie.

De naam klinkt Nederlands, maar niemand die het verstaat. Na een Griekse koffie en een frisdrank willen we toch wel weten waar die naam Stekkie vandaan komt. De eigenaresse heeft een Nederlandse vriend, vandaar.

Omdat we ook uit Nederland komen krijgen we de eigen gestookte raki aangeboden, natuurlijk eerst proeven, dit mag je nooit afslaan op Kreta. Half opdrinken is goed, maar afslaan is een belediging.

Dus even de lippen er aan gezet en vervolgens een 7up flesje vol voor 2 euro gekocht.
Vlak naast het café zit een oud vrouwtje bij haar voordeur en ze verkoopt walnoten in een klein plastic zakje voor € 0,50.

Natuurlijk nemen we er 1 van haar voorraad mee en mogen dan ook een foto van haar maken.

Daarna lopen we via het toeristische centrum terug naar de auto en na een tussenstop bij Lidl (ook hier), gaan we terug naar het hotel voor een relax middag aan het strand.

Dodendal – Gorge of Death

7 mei 2017 naar het Dodendal – Gorge of Death

We hebben op tijd ontbeten, zodat we op tijd kunnen vertrekken naar Zakros. Zakros is het meest oostelijke dorp van Kreta. 105 km vanuit Agios Nicolaos, we hebben hierover ruim 2 uur gereden. Vergelijkbaar met een ochtendspits in Nederland, maar hier waren het de vele haarspeldbochten die het tempo er uit halen. Niet erg want het is een schitterende route volop gele en paarse bloemen, die soms de weg leken over te nemen.

Tijdens de route komen we hem weer tegen en is hij zijn fiets in de bossen aan het verstoppen, hij gaat de route ook wandelen.

Het Dodendal is indrukwekkend vanwege de geschiedenis, maar zeker niet moeilijk, vergelijkbaar met de Samaria kloof.

Veel bossen, kleuren en geuren, maar het meest indrukwekkend zijn de ontelbare grotten waar vroeger de Minoers hun doden bijzetten.

Het is nog steeds niet duidelijk hoe ze de lichamen in de 200 meter hoge grotten kregen.

Uiteindelijk komen we bij Kato Zagros. Een strandplaatsje met alleen tavernes bij het Minoische paleis.

We nemen een salade en kijken heerlijk uit over de zee.

De terugweg nemen we over de Old Road naar Zakros, ga deze niet proberen te rijden met een auto, dat is vragen om moeilijkheden.

We hebben geen schaduw meer, het is bloedheet, veel drinken om te zorgen dat we geen problemen krijgen.

Zo nu en dan kun je van bovenaf kijken op de kloof, we hebben inmiddels weer ruim 200 omhoog gewandeld.

Het is inmiddels 16.15 uur en we besluiten meteen terug te rijden.

Na een frisdrankje gekocht te hebben zijn we om 16.30 uur weg; het is erg rustig op de weg en om 18.45 uur kunnen we moe maar voldaan een biertje open trekken.

We voelen onze gezichten trekken van de zon vandaag, goed smeren dus.
Wat zal het diner smaken dadelijk.

Heraklion & Elounda

8 mei 2017 Heraklion

Vandaag geen lange wandeling maar een dagje naar de hoofdstad van Kreta.
We rijden het centrum in naar een overdekte parkeergarage waar de auto voor je weggezet wordt.
We krijgen er een plattegrond van de stad bij.

Eerst maar op zoek naar een lekkere bak koffie, want die in het hotel is slappe hap. We vinden een trendy zaakje met heerlijke cappuccino.

Dan lopen we via de Market Street met zijn bezienswaardigheden naar de pier waar het fort staat.

Daarna via de boulevard langs het water richting de restanten van de vestingsmuren.

Onderweg een tussenstop voor een drankje en kleine lunch.

De vestingsmuren vallen tegen om over te wandelen, slecht onderhouden paden, veel afval en veel onkruid dat het zicht ontneemt, jammer.

We gaan er maar weer af en lopen terug richting parkeergarage.

De hele stad valt wat tegen, weinig mooie gebouwen maar wel veel vervallen en slecht onderhouden panden.

Dan maar terug naar het hotel voor een relax middag aan het water.

9 mei 2017 Rund um Hause

Ook vandaag geen grootse dingen gepland.
We willen rond het hotel wat gaan wandelen maar komen er snel achter dat je dan langs de weg blijft gaan en niet echt het binnenland in kunt.
Terug naar het hotel en met de auto naar Elounda, een klein toeristisch plaatsje met een soort van schiereiland.

Na de koffie in het centrum lopen we naar dit schiereiland toe en wandelen langzaam omhoog richting een top. Het pad eindigt bij een kapelletje (hoe verrassend) en er is niet echt een weg te zien naar de top.

Dus maar dezelfde weg terug en beneden een lekker koel drankje bij Oliva (zusje van de Olijf in Nuenen ?).
De zon brandt inmiddels aardig op onze armen, benen en gezicht.

Ook deze middag verpozen we bij het strand, het lijkt wel vakantie.

Wel plannen we weer een wandeling voor morgen.

Wandeling door het Orno- en Thriptigebergte

10 mei 2017 – panoramische wandeling door het Orno- en Thriptigebergte

Vandaag staat er weereen uitdaging op het programma:
650 meter klimmen en dalen in ruim 13 km, hoogtevrees moet je zeker niet hebben.
Startpunt is Kavousi, dit ligt op 100 meter hoogte en 27 km rijden van ons hotel. We zijn er in 40 minuten en parkeren de auto bij de kerk in de schaduw.

We zitten meteen op de route, we lopen door de Mesonaskloof, we volgen een oud muilezelpad.

Het gaat direct steil omhoog, maar we hebben wel voortdurend schitterend uitzicht over de golf van Mirabello. We gaan de kloof uit op 350 m hoogte en wandelen dan over een breed, met stenen bezaaid, pad verder naar boven.

Na vele haarspeldbochten komen we aan op de top voor vandaag, 715 meter hoogte.

We zitten dan op een pas tussen 2 bergen.

Na een korte pauze lopen we naar beneden, soms bijzonder uitdagend en technisch.

Het is het tweede gedeelte van de Mesonaskloof.

We lopen langs een vervallen waterkanaal, levadas in Madeira, soms met roestige afrasteringen.

Dorette heeft het er met haar korte beentjes soms moeilijk mee, maar samen weten we de lastige stukken te bedwingen.

Een beetje cultuur barbaren zijn we wel, we lopen geen 200 meter om, om een Minoische nederzetting te kunnen zien.
1 km verder rusten we even bij een 3250 jaar oude olijfboom.

Snel een takje in de haren van Dorette geplaatst, mijn kampioen vandaag.
Het laatste stukje is eenvoudig en we pakken een verfrissend drankje bij een taverne voordat we weer terug rijden.