2004 Brazilië Amazone

Wij hebben niet gekozen voor een vakantie aan zee maar voor een actieve vakantie in het prachtige Amazone gebied.

Deze vakantie is een van onze mooiste vakanties geweest. De redenen hiervoor zijn de bijzonder aardige, altijd behulpzame mensen en de flora en fauna.

In de meeste gevallen wordt het Amazone gebied erbij geboekt bij een reis naar Brazilië; ons advies: doe dit niet. Houdt u van avontuur, boek dan 2 weken in het Amazone gebied en u komt tijd te kort. Het hele gebied is 110x Nederland en kun je er niet even bij doen.

Woensdag 19 mei 2004
Vandaag is het eindelijk zover, onze reis naar het Amazonegebied gaat beginnen. Ons verblijf in Brazilië is gepland op het TIWA Amazone Ecoresort, en van daaruit zullen we een gedeelte van het gebied gaan ontdekken.

Vanuit Eindhoven nemen we de trein naar Schiphol. Vertrek vanaf Schiphol om ca. 20.30 uur, aankomst in Parijs om 21.00 uur. Na een stop van ruim anderhalf uur (en een inmiddels vol gelopen toestel), vertrekken we rond 22.30 uur. Na wat eten en een borreltje slapen we de nachtvlucht redelijk en komen aan te Sao Paulo om 05.15 uur plaatselijke tijd (5 uur vroeger dan Nederland).

Donderdag 20 mei
Hier hebben we op het vliegveld enkele uren te overbruggen; We drinken onze eerste Braziliaanse cappuccino (heerlijke koffie hier in Brazilië), lopen wat rond en nemen we wat te eten bij McDonalds (bij gebrek aan gezonde kost). Vertrek naar Manaus om 10.45 uur, aankomst te Manaus om 01.15 uur (verschil met Nederland nu 6 uur). Een binnenlandse vlucht van 2700 km, dan ben je in Europa heel wat landen verder.Op vliegveld Manaus staat al een taxi te wachten om ons naar de boot te brengen, een ritje van maar zo’n 10 minuten.

2004 Amazone Tiwa

Daar staat iemand van het resort te wachten om de koffers naar de boot te dragen. Duur van de boottocht ca. 20 minuten, en onze eerste ervaringen met de Rio Negro. We zijn de enige gasten op de boot.

Inchecken op het resort (er wordt meteen een fris welkomstdrankje aangeboden); loft 15B is de komende 2 weken voor ons.

Het blijkt de helft van het eerste chalet te zijn, bij binnenkomst valt meteen de romantische klamboe rond het bed op.

De badkamer is een aangename verrassing, werkelijk boven onze verwachtingen. Ook het terras boven het water staat ons wel aan, we zullen hier de komende weken veel buiten zitten.

Even opfrissen, met toch warm water, en daarna het resort verkennen (na een eerste biertje natuurlijk, Skol). De eerste aapjes (en hier bedoelen we niet onszelf mee) zijn gesignaleerd. Het resort beschikt over een eigen waterbron, waardoor het water op het resort gewoon te drinken is, en voor de gasten is het gratis te tappen.

We krijgen een aanbod om de zonsondergang mee te gaan bekijken, snel de boot in voor het te laat is. We varen een stukje de rivier op, maar het is te bewolkt voor de perfecte ondergang. Volgende keer beter wordt ons beloofd.

De zonsopkomst en zonsondergang zijn schitterend in het Amazone gebied.

Om 19.30 uur start het diner, met voor- hoofd- en nagerecht in buffetvorm. Er blijkt een groep van 30 Nederlanders te zijn, die de volgende dag al weer vertrekken.

Na het diner is er een optreden van Grupo Kuarup een groep jonge en enthousiaste dames en heren die een show van zang en inheemse dansen weggeven en niet van ophouden weten.

Natuurlijk worden we uitverkoren om een dansje mee te doen.Om 22.30 uur is het voor ons welletjes voor vandaag en duiken voor het eerst onder de klamboe.

Vrijdag 21 mei.

Harrie is om 06.15 uur wakker, en bekijkt vanaf ons terras de vogels en apen die ook wakker worden. Hij weet bij het restaurant even na zevenen koffie te bemachtigen en we genieten er van vanaf ons terras. Ontbijt vanaf 8 uur met broodjes, beleg, fruit, vruchtensapjes en koffie, niets mis mee.

Om 10 uur start de wandeling met Paula, onze gids voor de komende weken. We doen een korte junglewandeling en ze vertelt over de bomen en planten en de medicinale werking er van. De ene boom levert kauwgum bestanddelen, de andere levert kleurstof voor beschildering van gezichten (ook de onze) en tegen malaria.

Harrie wordt tijdelijk Tarzan als hij aan de lianen hangt boven een 20 meter hoge afgrond. We volgen een boomtoppentour (canopy walk) die prachtig op het resort is aangelegd.

Om 11.15 uur zijn we terug en na een korte pauze lopen we over het strand naar een kweekvijver van vis.
Na deze twee wandelingen zijn we goed bezweet en opfrissen voor de lunch kan geen kwaad. Een korte rust in de hangmat volgt, maar hier verbranden we levend als we blijven liggen.

We gaan om half drie kanoën met jungleboy, Harrie in zijn eigen kano, voor Dorette wordt gevaren. Aangezien het het regenseizoen is, staan veel bomen diep in het water en hier varen we dan ook doorheen. We zien ook nu weer veel vogels en apen, jungleboy kan met deze apen praten. Op de terugweg moet er stevig tegen aan gegaan worden als we in de verte de donder horen en de bliksemflitsen zien. Een korte race tussen de heren, je kunt wel raden wie er gewonnen heeft.

Een biertje is welkom en daarna wederom opfrissen en een dutje doen.

Ondertussen valt een tropische bui op ons dak. Na het diner zouden we nog op zoek gaan naar kaaimannen, maar gezien het weer wordt dit uitgesteld. We sluiten de avond af met het maken van ons reisverhaal over de eerste 2 dagen, onder het genot van een Pina Colada. Dit kan op de computer (met internet) die aanwezig is en waarvan wij van de leiding gebruik mogen maken. Dit stelt ons in de gelegenheid dagelijks ons verhaal op papier (lees internet) te zetten, alles zit dan nog vers in het geheugen, en het thuisfront is meteen op de hoogte (scheelt weer in ansichtkaarten).

Voor morgen hebben we om half acht afgesproken, dan gaan we met een groepje Amerikanen op piranha’s vissen en vogels kijken.

Zaterdag 22 mei
Vroeg op dus, om 7 uur een klein ontbijtje en daarna met zijn allen in de boot.

Paula heeft vanmorgen al wat uit de natuur geplukt, het zijn wormen die eetbaar zijn en veel proteïnen leveren.

Een van de Amerikanen heeft een weddenschap afgesloten (hij beweert dat het om 300.000 dollar gaat) en neemt er een als ontbijt. Harrie twijfelt nog en stelt dit hapje nog even uit.

Het schijnt dat als je er drie neemt, je de hele dag in de jungle kunt lopen.

Hoewel het de hele nacht geregend heeft en nu nog erg bewolkt is, is het toch droog. De regenjassen gaan wel mee.

De tocht is toch wel erg lang, onderweg wordt de boot wel eens stilgelegd om de vogels te bekijken, die in dit gebied talrijk aanwezig zijn. We stoppen bij een drijvend restaurant om nog wat visspullen op te pikken.

Via grote rivieren, de Rio Negro en de Solomoes rivier, en kleinere rivieren komen we uiteindelijk op onze visplek. Hier hebben we een half uurtje om op piranha’s te vissen. We vangen wel wat, maar meestal zijn het catfishes, ook Dorette heeft deze 1 maal beet (Harrie vist naast het net). In totaal 3 piranha’s in onze groep, maar we gooien alles terug.


Na het vissen gaan we weer richting Tiwa, en onderweg begint het weer aardig hard te regenen. Jassen aan dus en de flappen van de boot naar beneden.

Door de vele groene planten die er drijven varen we ons een keer vast en moeten alle spierballen gebruikt worden om ons bootje weer los te trekken.

Onderweg moeten we ook nog eens op een andere boot overstappen aangezien we achter liggen op ons schema en de boot waar we op zitten alweer andere afspraken heeft.

Bij aankomst op het resort is het tijd voor koffie en een rustpauze tot de lunch. Het regent nog altijd, maar er is hoop dat het vandaag nog goed komt.

Tijdens de lunch klaart het weer inderdaad op en we besluiten nog een route op het resort te gaan lopen. Paula wil wel mee en we gaan met zijn drieën op pad. Het is een tocht die normaal voor mountainbikers is, maar de hulpstukken voor de bikes zijn onlangs gestolen, dus dat gaat even niet. Het is een mooie tocht met wat kleine hoogteverschillen.

Totaal duurt de tocht 1 uur 3 kwartier. Volgens Paula hebben we hem snel gelopen, maar wij vinden het wel meevallen.

Daarna een duik in het zwembad en lekker onderuit in de strandstoel. We worden door obertje Stensson verwend met een bord frietjes die we onder het genot van een Skolletje oppeuzelen op de pier.

De werklui van het resort gaan rond deze tijd in de verschillende bootjes richting huis en hebben veel lol, het werk lijkt ze goed te bevallen.

Wij gaan voor ons dagelijkse rust terug naar onze kamer.

Het diner bestaat vanavond onder andere uit een lekkere vis, tambaque, de kok serveert deze zelf uit.

Ondertussen zijn we nog maar met een paar gasten op het resort, ondergetekenden en een aantal weekendgasten, Brazilianen. Het resort wordt steeds meer van ons. Ben benieuwd wat er na het weekend nog als gast aanwezig is. Een van de gasten blijkt uit Manaus te komen en biedt zich als gids aan als we de stad willen bekijken. We krijgen zijn GSM nummer, maar wat we er mee doen weten we nog niet.

Zondag 23 mei Snakeday

Het ontbijt wordt vandaag buiten geserveerd en ziet er feestelijk uit.

Een van de medewerkers ontdekt een giftige slang en Cobra (de slangenkenner bij uitstek op het resort) wordt te hulp geroepen. Hij verwijdert de giftanden en zet de slang terug de natuur in. Hiernaast staan onze gidsen Paula en Cobra.

De slang die cobra hier om heeft, heeft hij zojuist op het resort gevangen.

Ondertussen komt Paula met de plannen voor deze dag, we gaan naar Meeting of the Waters en het nationale park Janauary. Lunch hebben we op een drijvend restaurant. Vertrek is om half tien.
Wij zijn blij het resort vandaag te kunnen ontvluchten, want er komen hele families de dag doorbrengen bij Tiwa.

Onderweg naar Meeting of the Waters stoppen we in de haven van Manaus en wordt wat verteld over de geschiedenis van de stad.

Na ongeveer een uur bereiken we het punt waar de twee waters samenkomen, de Rio Negro en de Rio Solimoes, bruin en zwart water. Het is hier plaatselijk 70 meter diep en op andere punten wel 120 meter.

Er kunnen dan ook enorme vissen leven. We zien hier en daar wat zoetwaterdolfijnen boven komen. Meeting of the Waters is een raar schouwspel, twee kleuren die langs elkaar blijven lopen en niet samengaan door de verschillende samenstellingen van het water. Verderop gaan de twee rio’s verder als de Rio Amazone.

We varen verder de rivier op met een snelheid van 50 km per uur en komen een dode kaaiman tegen, waarvan het hoofd verdwenen is. Waarschijnlijk is deze kaaiman door stropers gedood en wordt het hoofd verhandeld, het is in ieder geval niet geschikt voor consumptie. Langs de oevers zijn allerlei plantages en boerderijen.

We komen ook langs een suma-uma, een boom met een omtrek bovenin van 50 meter. Op de diverse rivieren is vandaag veel toeristisch vaarverkeer, zowel van toeristen als van eigen bevolking die op zondag gezamenlijk weggaan.

In een binnenmeertje zien we de Victoria waterlelie, een bloem die op een soort dienblad ligt met een doorsnee van maximaal 2 meter en een hoogte van 5 tot 10 centimeter. Aan de zijkant zitten dorens zoals bij een cactus. Deze bloem komt alleen voor in het water van de Solimoes rivier.

Janauary National Park

We bereiken Janauary National Park waar we kaaimannen zien en lunchen daar in het drijvend restaurant. Het eten is in buffetvorm en bevat onder meer een enorme vis die op diverse manieren bereid is. Het is de Pirarucu, de grootste Amazone vis die 2,5 meter lang kan worden en 80 kilo zwaar.

Van daar uit is het piranha’s vissen, op een plek waar ze wel willen bijten. Helaas voor Dorette wordt bij haar steeds alleen het aas opgepeuzeld maar blijven ze verder niet hangen. Harrie scoort vier piranha’s die weer teruggezet worden. Ook onze Braziliaanse tegenstanders scoren er vier. Na zo’n drie kwartier vissen houden we het voor gezien en brengen de visspullen terug.

We varen een stukje verder naar een gedeelte van park Janauary, waar we kennis maken met het beestje sloth, een combi van slak, schildpad en de harige bekleding van een aap, een onooglijk lui en traag beest dat bij ons luiaard heet.Wij hier natuurlijk mee op de foto. Specialiteit op deze plek is de anaconda, een 4,2 meter lange slang, gevangen gehouden voor het maken van een film. Het beest krijgt 1 maal per maand te eten. Er zitten meer slangen in deze omgeving, maar de kinderen spelen er vrolijk in het water.
Ondertussen treffen we weer eens een tropische bui en de flappen op de boot worden neergelaten. We varen naar een draunded forest, een verdronken bos, een gedeelte van Janauary Park.

Gezien het weer nemen we een short cut terug, maar onderweg stranden we toch weer twee keer in de plantenmassa’s die op het water drijven. De chauffeur moet zelfs een keer het water in om de boot los te trekken.

Paula is erg ontevreden over hem en verontschuldigt zich, voor ons is er echter geen enkel probleem, het maakt de toch alleen maar interessanter. Harrie kan bij Paula niet meer stuk en wordt haar Idol genoemd.

Om 16.45 uur zijn we terug op het resort en Stensson wacht ons al op met een tweetal Skolletjes. Great guy.

Cobra heeft ondertussen weer een slang gevangen, ditmaal eentje van ongeveer twee meter, ook deze wordt weer in de natuur teruggezet.

Paula heeft al weer plannen voor de komende dagen gemaakt, maar gelukkig is ze maandag vrij en hebben wij dan ook een vrije dag. Ze wil met ons een dag of drie verder de jungle in per boot en er zijn twee opties, die met een bootje zoals vandaag, goedkoop in verbruik maar geen comfort of een luxe boot met slaapvertrekken, airco etc. We doen dan onder andere een verlaten stad aan die door mieren ingenomen is. Verder ook hiking en zwemmen met dolfijnen. We moeten het prijskaartje nog even afwachten. Ook voor de rest van de week zijn er nog plannen, onder andere naar Manaus. Nog genoeg te doen dus de komende week.

We hebben het voor elkaar; we zijn nog de enige gasten op het resort. Ondertussen hebben we ook een waslijntje kunnen versieren zodat we zo nu en dan wat spullen kunnen wassen en drogen.

Maandag 24 mei
Een relaxdag voor ons. We kunnen wat wassen en te drogen hangen. Helaas is er geen stopje voor de wastafel maar een douchekapje in de afvoer stoppen biedt uitkomst.

Dorette staat op met een ontsteking in haar rechterarm en doet het met wat medicijnen rustig aan. We zijn alleen tijdens het ontbijt en er is een tafeltje voor ons ingericht, we krijgen vers gebakken eitjes. Daarna installeert Dorette zich bij het zwembad, Harrie moet toch wat actiefs doen en verkent het resort wat verder.

Een drietal tochtjes van ongeveer ieder een uur door de jungle, altijd op je hoede zijn voor slangen en ander ongedierte. De flora en fauna maakt het iedere keer weer de moeite waard om een wandeling te maken. Met de lunch zijn er nog twee Nederlanders gearriveerd en een ouder vrouwtje van onbekende afkomst.

De middag wordt door ons allebei in de strandstoel bij het zwembad doorgebracht. Goed insmeren, want de zon is fel.

We worden uitgenodigd voor kaaiman spotten in de avond samen met de andere twee Nederlanders.

We varen naar een gedeelte waar ze moeten zitten en de spotter zoekt met een zoeklicht op het water.

Verschillende keren zien we de paarse oogjes van de kaaimannen, maar als we dichterbij komen verdwijnen ze onder water.

De geluiden van de avond zijn overweldigend; kikkers, krekels, vuurvliegjes, brengen een donkere avond op het immense wateroppervlak tot leven. Plots vliegt er een vogel recht op onze boot af en belandt aan de voeten van Dorette. Dat is schrikken als je niet precies weet wat er op je af komt.

Langzaam gaan we aan de terugreis beginnen en tot onze vreugde spotten we nog een kaaiman. We naderen hem langzaam en stil en met een snelle beweging weet de spotter hem te pakken te krijgen. Het is een mannelijk exemplaar van ongeveer anderhalf jaar oud. Er worden volop foto’s gemaakt maar wij hebben niet het lef het beestje vast te pakken. Tenslotte laten we hem weer gaan en varen terug naar het resort.

Al met al een onverwacht maar zeer leuk uitje. We drinken nog wat aan de bar, we leren het drankje cajpiroshka kennen, en tegen elven sluiten we de avond en de oogjes.

Dinsdag 25 mei
De ontsteking van Dorette is nog niet over.Paula komt met een voorstel om twee dagen weg te gaan en te overnachten in een echte indianenhut. Als ze echter van de ontsteking hoort komt ze met een gel om te smeren en zegt toe een elektrisch massage apparaat te gaan halen. Ook Karolina, die de leiding over het resort heeft en ook behoorlijk Nederlands spreekt, komt met een crème aan die erg aan midalgan doet denken. Ook maar weer er op smeren. Dorette wil het nog graag een dagje rustig aan doen en dan woensdag eventueel vertrekken.

Harrie besluit wederom een stuk te gaan lopen, wederom krijgt hij het advies mee om goed uit te kijken voor de vele slangen. Deze keer probeert hij een pad te nemen tot het einde van het schiereiland. Dit pad is erg onbegaanbaar, op een gegeven moment moet hij terug keren omdat er zonder een mes niet door deze jungle heen te komen is.Het pad wordt vervolgd over inmiddels bekend terrein terug naar het resort.

Karolina komt met de kok vragen wat we voor de lunch willen. We zijn de enige gasten en hebben het maar voor het zeggen. We kiezen voor wat frietjes, biefstuk en een lekker toetje. Meestal is er rijst maar af en toe ook spaghetti en gisteren hadden we gekookte aardappelen.

Woensdag 26 mei
De ontsteking van Dorette is een heel stuk beter en we hebben er zin in.

We vertrekken om 09.20 uur met Paula en Granchy voor onze 2 daagse tocht. Ze zijn zeker bang dat we verdwalen want er gaat proviand mee voor een week. Broodjes, beleg, diepgevroren vlees en vis (verpakt in veel ijs), fruit en drank. Wat we overhouden laten we achter bij onze gastheren in de jungle.

We scheren met een snelheid van 50 km p/u over het water. De tocht naar ons eerste dorp duurt zo’n 3 uur en het weer is prachtig. Langs de oevers staan de cabioco’s (huisjes) verspreid en we passeren schitterende strandjes.

Het blijft ons verbazen dat er overal huisjes staan, hoever je ook van Manaus afvaart. De rivier is hier plaatselijk zo’n 120 meter diep en het breedste punt wat we passeren is 24 km. Applaus voor Dorette die zojuist haar eerste dolfijn heeft gespot. Als het goed is gaan we vandaag bij onze eerste stop zwemmen met wilde dolfijnen.

In de verte ligt het Ariau Tower hotel, het eerste jungle hotel en inmiddels uitgegroeid tot 8 torens met in totaal 270 kamers. Opgezet op aanraden van Jacques Cousteaux. Na een uurtje komen we bij de Anilvahanes eilandengroep, een archipel van 400 eilandjes waarvan een gedeelte in dit seizoen onder water staat.

We varen rakelings langs boomtoppen en realiseren ons dat we eigenlijk over het vaste land heen varen.

Novo Airao

Na 3 uur varen stoppen we bij Novo Airao, een plek waar we kunnen zwemmen met wilde dolfijnen. Een meisje springt in het water en binnen no time verschijnt de eerste dolfijn.

Het meisje is beroemd geworden omdat zij het vertrouwen van de dolfijnen heeft gewonnen. Zij is in diverse Braziliaanse programma’s geweest en door haar is het een toeristische attractie geworden. Paula is goed bevriend met haar en haar familie.

We voeren de dolfijn met rauwe vis en hij eet letterlijk uit onze hand. Als we gaan zwemmen dartelt hij om ons heen. Het is onze doop in de rivier de Rio Negro en met de dolfijnen. Het water is lekker warm maar de geur is niet alles.

We kunnen volop foto’s maken. We lunchen in het restaurant (vis, rijst, groente) en daarna gaan we nogmaals te water. We hebben geluk, er zijn nog 3 dolfijnen. De totale groep van dolfijnen bestaat uit 9 stuks. De dolfijnen zorgen ervoor dat minstens 1 dolfijn bij het meisje blijft wanneer de rest op jacht gaat naar vissen.

De kosten voor het zwemmen met de meisjes en de dolfijnen bedraagt 20 reais per persoon. We geven ten afscheid wat Hollandse klompjes aan de meisjes en vertrekken rond 14.45 uur.

We varen een stuk terug; de rivier is nu een stuk wilder en we maken flinke klappen op de golven. We blijven zoveel mogelijk tegen de oevers varen waar het iets rustiger is.

Toch moeten we na zo’n twee en een halfuur varen schuin de rivier over en krijgen onze rug-, buik- en sluitspieren het zwaar te verduren.

We komen bij Huge Beach wat ook tijdens dit regenseizoen een mooi strand heeft.

De enige bewoner leeft van de visvangst.

Ondertussen gaat de zon onder, en midden op de rivier is dit een prachtig gezicht. De zonsondergang heeft vandaag de vorm van een oog en we lijken bekeken te worden.

Terra Verde hotel

Nu is het nog 25 minuten varen naar ons “hotel”, zoals Paula het noemt.

Het is echter een oude rubberplantage en de oude arbeidershuisjes heten nu lodges.

Hieronder de versie van Dorette.

Het is een verlopen resort zonder enige luxe. De lodge, het hokje, bevat een 2 persoonsbed en 1 hangmat.

Er staat een ratelende ventilator. De “badkamer” bestaat uit een klein wastafeltje en een spiegel (zoals wij die thuis op de wc hebben), een toiletpot en een douchekop.

De muren bevatten volop gaten en kieren. Aangezien het alternatief was in een hangmat op het strand slapen, lijkt dit luxe, maar voor Dorette hoeft dit niet langer dan 1 nacht te duren.

Harrie’s versie van dit hotel

We hebben een eigen huisje met nostalgische luiken voor de ramen.

Ook beschikken we over een eigen veranda met een mooie uitkijk op de primaire jungle. Er is voldoende ventilatie, en al helemaal wordt ik verrast door de bijzonder complete badkamer. Toilet, douche en wastafel. Het water komt vers uit de rivier en stroomt direct het grasveld op. Bijzonder eco.

Hier hadden we niet op gerekend, een hotel met drijvend zwembad

Tijdens de nacht wordt de elektriciteit uitgeschakeld zodat je de fantastische geluiden van de jungle kunt horen, zo direct onder, boven, langs en misschien ook wel in je luxe lodge.

Vervolg versie van Dorette

We frissen ons op voor zover dit kan en smeren ons goed in: eerst een laag aftersun (we zijn vandaag goed verbrand), gevolgd door een laag Deet. Lange mouwen en een lange broek aan, sokken, zoveel mogelijk bescherming tegen de beestjes binnen en buiten.

Als Harrie gebruik maakt van het toilet kijkt hij recht in de ogen van een kikkertje wat zich ook op de badkamer heeft genesteld.

Paula en Granchy zijn ondertussen in de keuken van het resort aan ons diner begonnen en wij genieten van een biertje buiten in een hangmat. We spreken af morgenvroeg naar de zonsopgang te gaan kijken en moeten daarvoor om half zes opstaan. Hopelijk wordt het de moeite waard. Daarna gaan we met Nego een jungle tocht van zo’n 5 a 6 uur maken.

Het diner bestaat uit; kip, rijst en rauwkost met een skolletje (ook hier in de jungle, in de koelbox meegenomen). Als toetje verse ananas. Om 21.00 uur is het welletjes voor ons. We kruipen met kleren aan in bed, het ongedierte kan immers van alle kanten binnenkomen. Harrie slaapt vrijwel direct, maar Dorette ligt lang wakker.

Het is warm hoewel de ventilator aanstaat en zich onaangenaam laat horen. Als Harrie ’s nachts naar de toilet moet blijkt de deur naar de badkamer aan de binnenkant dicht gevallen te zijn. Zaklantaarn, schaar en geweld moeten er aan te pas komen. Op een gegeven moment stopt de generator en daardoor ook de ventilator, we zitten nu zonder stroom, maar gelukkig hebben we zaklampen bij ons. Wel rust, maar nog meer warmte.

Donderdag 27 mei
Na een goede nacht voor Harrie en een bijna slapeloze voor Dorette is het om half zes opstaan, en binnen 5 minuten zitten we z’n allen in het bootje om naar de zonsopgang te gaan kijken.

Het is niet zo heel helder en ook zijn er geen apen te zien, dus helaas. Terug naar het resort voor koffie en ontbijt, nog steeds met etenswaren van TIWA, gelukkig.

Een van de medewerkers slaat een grote vrucht (een harde bast met daarin met maar liefst 22 noten) die weer verder gepeld moeten worden. Bij ons tref je deze in nootmixen aan maar dan zijn ze harder, die wij eten zijn vers en heerlijk zacht.

Om 07.30 uur vertrekken we voor de hike en onderweg plukken we bananenbladeren die als bord voor de lunch gaan dienen.

Nego, onze jungle guide, is zeer ervaren en leidt zelfs militairen op voor survival in de jungle. We lopen het eerste stukje over een soort onverharde weg en dit blijkt een doorgaande weg naar Manaus te zijn (zo’n 60 km).

Onze gids Nego geeft veel uitleg over de veelal medicinale werking van planten en bomen. Bijna alles wat niet giftig is, is bruikbaar voor onder andere huishoudelijk gebruik. Het voert te ver om hier in detail te treden, maar er zijn planten en bomen voor o.a. hoofdpijnen, verkoudheden, spierproblemen, aborteren, verbrandingen, etc. Veelal worden de bladeren of hars gebruikt om thee van te trekken.

We komen bomen tegen van 600, 900, 1200 en 1400 jaar oud waarvan je de top vanaf de grond niet kunt zien.

We maken kennis met een aantal van de 2200 (!) lianensoorten die er zijn. Ook Harrie neemt deel aan het slingeren aan lianen, soms met gevaar voor eigen leven.

Deze boom is ongeveer 1400 jaar oud. De top kun je vanaf de grond niet zien

Na eerst op een soort smal pad gelopen te hebben, gaan we daarna van het pad af en moet met een groot mes een weg gebaand worden. We kijken in holen van tarantula spinnen en zien de woningen van armadillo’s. We hebben vriendelijk contact met een kikker en zien weer nieuwe vogels en grote blauwe vlinders.

Om 10.15 uur barst het onweer los en aangezien de bliksem een boom opzoekt moeten we het bos verlaten en terug keren naar het open pad. De gidsen willen geen enkel risico lopen. We wandelen rustig terug en de regen wordt al minder. Al met al heeft de wandeling ruim drie uur geduurd, minder lang dan gepland maar we hebben een goede indruk van de primaire jungle gekregen, de diversiteit die het biedt en de duisternis die er is als je van de paden afgaat.

We lunchen nog op het Terra Verde lodge; de vis en ribbetjes zijn in de bananenbladeren gegrild.

Er is ook rijst en rauwkost en vers fruit als toetje natuurlijk. Geen bestek vandaag, alles moet met de vingers gegeten worden.

Draunded Forest

We nemen afscheid van het resort en varen naar het draunded forest van de Rio Negro.

Alles staat hier onder water, maar vanaf september is het te voet begaanbaar, voor ons onbegrijpelijk.

Ariau Tower hotel

We varen naar het Ariau Tower hotel voor een rondleiding. Normaal wordt hier 30 reais per persoon voor gevraagd, maar aangezien Paula hier gewerkt heeft mogen we voor niets het hotel bezichtigen.

Paula krijgt de sleutels van enkele kamers mee; zo zien we de eigen kamer van Bill Gates en bezoeken we een Tarzan tower; deze is te huur voor 3000 dollar voor 3 nachten, maar dan kun je wel je hele familie meenemen en krijg je er een speelhal met biljart, tafeltennis etc. bij.

Bij een aantal kamers hoort een eigen zwembadje. Het hele hotel staat eigenlijk in het water en is door loopbruggen met elkaar verbonden.

Als je ergens heen wilt moet je altijd met de boot weg.

Informatie over Ariau Tower hotel

Er logeren vooral veel Amerikanen. Interessant om een keer doorheen te lopen, maar voor ons zou het niets zijn.

We vertrekken weer en als we weer onderweg zijn komt Paula er achter dat ze de sleutels nog bij zich heeft. Weer terug dus. We hebben nog wat tijd over en varen naar Hole in the Middle (of what); een lekker rustig plekje om in rond te dobberen en Granchy peddelt ons hier vooruit.

Daarna is het tijd om terug te keren naar TIWA en we komen hier rond half zes aan. Stensson wacht ons op met een lekker drankje, heerlijke barman.

Dorette is blij eindelijk lekker te kunnen gaan douchen en een beetje slaap in te kunnen halen. Voor het diner zijn we ditmaal maar liefst met zijn vieren, er is zowaar nog een echtpaar gearriveerd.

Voor de rest de avond rustig afgesloten.  

Vrijdag 28 mei Manaus

Vandaag staat een dagje Manaus op het programma. Om half tien nemen we de TIWA boot naar de haven waar een taxi ons opwacht om deze dag ons overal heen te brengen.

We beginnen de dag bij het Teatro Amazonas, het theater dat plaats biedt aan 700 personen, 250 personen beneden en de rest op de ringen erboven.

Het theater heeft schitterende beschilderingen en schilderijen.Daarna gaan we naar het Mercado Municipal, central market, met allerlei kraampjes en ook de vismarkt. Aangezien we hier geen souvenirs vinden, nemen we nog een kijkje in het internationale gedeelte van de haven met wat luxere winkeltjes.

We rijden door naar het Palacio Rio Negro, het paleis wat eens toebehoorde aan een rijke Duitse rubbermagnaat.

Het is nu de zetel van de gouverneur en een expositieruimte. Produceren van Guarana.

Hier kijken we ook in een authentiek bewonershuisje en zien we de behandeling van de guarana, een soort nootje waar de nationale drank van gemaakt wordt, maar wat je ook kunt kauwen en waardoor je dan uren extra energie houdt; een soort XTC pil dus.

Door naar de dierentuin, behorend bij een legerplaats en ook onderhouden door militairen.We zien hier een aantal vogels en wilde dieren en natuurlijk ook weer apen en kaaimannen.

Ons volgende bezoek is aan het natuurkundig museum Museu de Ciencias Naturais, een afgelegen museum in het Japanse gedeelte van Manaus.

Het bezit een collectie opgezette vissen, vlinders en insecten maar ook een aquarium met onder andere de pirarucu. Pirarucu, deze komen alleen voor in de Rio Negro en worden 2,5 meter lang.

Dit exemplaar is 25 jaar oud.

Het laatste bezoek is aan het Parc de Science, een stuk jungle in de stad waar in de natuurlijke omgeving onderzoek gedaan wordt naar planten, bomen en dieren. Je loopt hier in de jungle, met op de achtergrond de geluiden van auto’s.

Om vijf uur rijden we terug naar de haven; Harrie merkt op dat hij zijn biertje van vier uur gemist heeft. Paula zegt dat ze nog wat medicijnen bij een benzinepomp moet kopen en wij begrijpen het niet helemaal. Ze komt echter terug met een medicijn voor ons; een blikje Skol. Lachen, zo’n gids met humor.

Het was een afwisselende dag, met de hectiek in het centrum van Manaus en de bezoeken aan de diverse musea.

Zaterdag 29 mei 2004
Vandaag is het weer voor twee dagen pakken want we gaan de Solimoes rivier op; vertrek 09.30 uur. We slapen in een kleine ranch van Granchy.

De boot is wederom volgeladen als Paula ineens vraagt of wij weten wat het gaat kosten. Wij kijken haar verbaasd aan: we hebben toch een prijsafspraak voor vijf dagen gemaakt ? Nee, dit blijkt niet het geval te zijn; de prijsafspraak die we met Paula gemaakt hebben was voor de twee dagen op de Rio Negro. Gisteren, Manaus, was ook een aparte afspraak en de komende twee dagen dus ook weer. Oeps, een aardig misverstand dus.

Volgens Paula hadden we via de receptie een soort contract moeten krijgen met de excursie en prijs er in, we hebben echter niets gehad. Ook intern dus communicatieproblemen. We gaan met Paula en Karolina aan tafel zitten en geven aan er niets voor te voelen om weer een groot bedrag voor een excursie uit te geven en dat we dan, hoe erg we het ook vinden voor hun en voor ons, afzien van deze excursie. Ze hebben hier alle begrip voor maar zeggen dat het niet goedkoper kan. We willen dit graag geloven, maar dan houdt het nu op voor ons. We zullen de komende dagen dan zelf verder invullen, ook geen probleem. Alles kan dus weer uit de boot geladen worden, het personeel kijkt verwonderd toe.

We kleden ons om en maken een lekkere lange wandeling langs het strand en door de jungle terug.

Na de lunch en een uurtje in de hangmat (dit ligt trouwens heerlijk), worden we uitgenodigd voor een boottochtje naar een originele cabioco house. Paula en Karolina voelen zich rottig en willen iets terug doen voor de misgelopen excursie.

We bezoeken dit huis, alleen de plantage mogen we bekijken, maar helaas niet de binnenkant.

Op de plantage wordt van alles verbouwd voor eigen gebruik en voor verkoop; suikerriet, ananas, andere vruchten en groenten.

Wanneer bewoners in de jungle blijven wonen en niet naar de stad trekken krijgen ze 3 ha grond en een schuur met attributen om e.e.a te bewerken, voornamelijk Manioc.

Voor de rest van de dag gebeurt er niets bijzonders, de kaaimannen jacht slaan we maar eens over.

Zondag 30 mei
Er worden ongeveer 120 gasten verwacht vandaag en de voorbereidingen zijn in volle gang.

Harrie gaat met andere (weekend) gasten een hike maken, Dorette blijft op TIWA.

Het is gezellig druk met families en jongeren die van de faciliteiten gebruik maken. Rond half twaalf betrekt de lucht en alles wat buiten stond wordt snel onder het afdak gezet, waar het BBQ-en feesten, eten en drinken doorgaat.

Harrie bezoekt ondertussen een van de oudste dorpen met 150 inwoners. Dit dorp heet Sejabem Jindo en ze bezoeken enkele Ruïnes uit begin 18e eeuw.

Opvallend is een niet meer in gebruik zijnd crematorium uit de 18e eeuw, deze lijkt erg veel op een normale kachel en staat bij de ingang van het dorp.

Hierna varen we naar een kleine nederzetting van 1 familie.Hier pikken we onze gids op die ons dit deel van de jungle zal laten zien.

Deze jungle ligt tussen primaire en secundaire jungle in.

Ook nu weer krijgen we uitleg van de diverse plantensoorten, maar nu gaat het in het begin al mis. Onze gids slaat met zijn grote mes een stuk blad af, onder dit blad zit helaas een flink wespennest. Dit betekent hard weglopen. De gids, Paula en Harrie lopen rechtdoor, de 2 mensen uit Brazilië lopen terug. Het duurt dus even voordat we de tocht voort kunnen zetten.

Even later staan we voor een spinnennest ter grootte van een konijnenhol.

Onze gids lokt met succes de spin naar buiten, het was een enorme harige spin die van ons weer snel zijn holletje in mag kruipen.

Een half uur later staan we bij een boom voor een nieuw hol, iets kleiner als de vorige, hierin wonen de grootste jungle mieren. Een steek van deze mier blijf je minstens 24 uur voelen en gaat gepaard met zeer heftige pijnen, maar zijn niet dodelijk. Bepaalde stammen hebben rituelen dat mannen hun hand in een nest met deze mieren moeten stoppen alvorens ze mogen trouwen.

Even later wordt het tijd om een worm op te eten om voldoende proteïne binnen te krijgen.

De gids, Paula, en natuurlijk Harrie eten deze smakelijke worm levend op.

Een uurtje later begint het te onweren, ook deze gids vindt dit maar niks en adviseert ons terug te gaan. Tijdens de terugtocht vangt hij voor ons nog een prachtige vlinder ter grootte van een vogel.

Kort daarna zien we een sloth in de boom.

De gids probeert hem uit de boom te trekken maar het dier geeft zich niet gewonnen.

Met zijn sterke klauwen zet hij zich vast in de boom en laat niet los.

Schitterend om zo’n beest door de bomen te zien kruipen. We varen terug over een woeste Rio Negro met flinke golven.

Wanneer we in het resort aankomen zoeken we Dorette op en lunchen we tussen de feestvierders, heel veel is er niet meer over.

Abseilen
Daarna gaan we met Paula, Cobra en een twintigtal gasten naar het abseilen.Een aantal dames loopt op slippertjes of plateauzolen en slibbert over de canopy walk.

De voorbereidingen duren voor de eerste afdaler nog zo´n halfuur.

Daarna gaat een ervaren afdaler eerst, gevolgd door Paula, enkele gasten en natuurlijk Harrie.

Voorzichtig laat hij zich van het plateau afzakken en met enkele haperingen komt hij 36 meter lager weer op zijn voeten terecht.

Harrie’s versie;

Als een volwaardig abseiler verlaat hij het plateau en in mooie soepele bewegingen komt hij 36 meter lager op zijn voeten terecht.

Ook een aantal die eerder alleen maar een grote mond hadden, willen nu wel eens een afdelinkje (Rappeling) proberen.

Harrie gaat nog een keer en komt met al wat meer (Harrie: met nog meer) zelfvertrouwen naar beneden.

Er komt weer bewolking opzetten en we besluiten vast terug te gaan. Toch worden we door de bui ingehaald en we komen kletsnat aan in het restaurant. We worden binnengehaald met een biertje en een bord friet.

Daarna even rusten en opfrissen.

Na het diner gaan we naar de overkant, de Ponta Negra (met Paula, Cobra en 2 Brazilianen uit Sao Paulo) met de barretjes, restaurants en verkoop van van alles op straat. We gaan wat drinken op een terras met live muziek.

We krijgen een Boi Bumba show, maar niet zo goed als die we op het resort gezien hebben. Rond half twaalf zijn we terug, een latertje vanavond.

Maandag 31 mei
Vandaag moeten we geld gaan halen in Manaus, op het resort kan alleen met contant geld worden betaald.

We gaan met Paula naar Amazonas Shopping Center, het meest moderne winkelcentrum van Manaus.

Als Harrie een shirt koopt, wordt gevraagd of hij dit ineens of in 5 termijnen wil betalen. Het is in Brazilië heel gewoon kleding, schoenen, en zelfs eten en reizen, op afbetaling te kopen. Je betaalt dan gewoon in een aantal termijnen je shirt terug.

Als je koffie gaat drinken moet je eerst betalen en dan in een rij aansluiten om je bestelling op te halen. Paula legt uit dat dit gedaan wordt om er zeker van te zijn dat er betaald wordt, eerst wat drinken en dan afrekenen lijkt hier vaak niet te werken.

Terug op het resort rekenen we vast een groot gedeelte af, dan weten we wat er nog over is en hoeven we woensdag niet zoveel meer te controleren.

Harrie besluit ’s middags nog een wandeling te maken, er is nog een klein beetje jungle op het terrein van het resort wat hij niet gezien heeft. Ook nu krijgt hij het pad niet gevonden en komt hij over bekende wegen terug. Morgen gaat hij zijn laatste poging ondernemen om dit pad te vinden.

Terug op het resort wordt Harrie bij de receptie geroepen, volgens Stanley zou hij 50 reais te weinig hebben afgerekend. We gaan hier niet meteen mee akkoord omdat we 3 keer het geld hebben nageteld, vervolgens heeft hij getekend voor de ontvangst van het geld. We vertellen hem de volgende dag met de manager, Karolina, dit te zullen bespreken.

Op het resort worden wel erg veel fouten gemaakt door de receptie.

Dinsdag 1 juni
Vanochtend staat Harrie zoals gebruikelijk om 06:15 uur op om te genieten van de zonsopkomst. Hij besluit al erg vroeg een wandeling te maken in de jungle. Hij ziet grote groepen apen (makaai). Hij probeert zo stil mogelijk te lopen om de apen niet op te jagen en te zien hoe ze van boom naar boom springen om het fruit er uit te eten.

Opeens schrikt hij enorm; voor hem steken 10 tot 15 middelgrote dieren het pad over. Zij schrikken waarschijnlijk ook want ze vluchten alle kanten op. Het waren 2 soorten 4 voetige dieren, van zeer klein tot redelijk grote. Later heb ik hier op het resort nog een foto van gezien, het schijnen paka’s en maka’s te zijn.

Na deze wandeling maken we samen met Cobra een andere wandeling. Tijdens deze wandeling zien we wederom makaai aapjes, maar ook kaaimannen.

Tot Harrie’s genoegen zijn in de afgelopen dagen de mountainbikes opgeknapt en is het mogelijk in de jungle te gaan mountainbiken, dit is bijzonder zwaar. De route wordt in 50 minuten afgelegd (Cobra is onder de indruk), wie gaat dit verbeteren ?

Hierna hebben we lekker aan het zwembad gelegen, verder niets bijzonders. Vanavond starten we al een beetje met de voorbereidingen naar huis. Al de kleren droog krijgen zal wel niet gaan lukken.

Woensdag 2 juni
We worden rond half twaalf opgehaald en kunnen dus op ons gemak nog ontbijten en de koffers inpakken. Dit is nu zo gebeurd, alles moet thuis toch de was in.

De kleding is vochtig en de koffers wegen nu wat zwaarder. We drinken nog wat koffie, lummelen wat rond en nemen uitgebreid afscheid van iedereen.

We zijn de eersten op dit resort geweest die 2 weken geweest zijn en aangezien we in een rustige periode geweest zijn, kennen de meesten ons ondertussen wel. De meisjes van de schoonmaakdienst, de jongens van de receptie, de opperman van de bouwactiviteiten, Paula, Cobra, we schudden iedereen de hand en krijgen nog wat snuisterijen toegestopt.

Vanaf het resort zitten we binnen een half uur op het vliegveld en checken meteen in. We hebben inderdaad bijna 6 kilo meer nu dan op de heenweg, maar behalve wat boeken die nu in het koffer zitten hebben we bijna niets gekocht, veel vocht dus. We zijn ruim op tijd en nog tijd om wat winkeltjes te kijken (zijn er hier niet veel) en nog wat te eten en te drinken.

Tot onze verbazing staat Karolina ineens voor onze neus, zij is op weg naar Belem om TIWA op een beurs te gaan promoten en komt ons uitzwaaien. Hartstikke leuk.

Na weer een binnenlandse vlucht van 3,5 uur moeten we op het vliegveld van Sao Paulo weer wat tijd verdoen. Als we zien hoe lang de rij is bij internationale vertrekken, besluiten we maar vast aan te sluiten, ook een manier van je tijd vol maken. De nachtvlucht verloopt rustig en na het vooruit zetten van de klok is het zo rond het middaguur.

Donderdag 3 juni
Een laatste tussenstop in Parijs, oponthoud van een uurtje waarin het vliegtuig ontdaan wordt van een hoop rotzooi, en dan eindelijk Amsterdam.

We wisselen onze overgehouden reais maar in voor euro’s en halen de bagage op. Gelukkig zijn onze koffers er bij, we hebben ze in Manaus afgegeven en ze verder niet meer gezien. Nog een laatste scan voordat we weg kunnen (we zaten blijkbaar in een risicovlucht).

De laatste etappe is met de trein naar Eindhoven, om half acht zijn we weer in ons vertrouwde appartement. We hebben nog enkele dagen om alles te verwerken (en dat is heel wat), om dan maandag weer aan het werk te gaan.

Het hectische leven begint dan weer, we zullen de rust van het Amazone gebied missen, maar de herinneringen aan deze trip zullen nog lang onze gedachten beheersen.

Alle medewerkers maar in het bijzonder Paula, hartstikke bedankt voor deze geweldige vakantie. Harrie en Dorette Boelens

Vakanties