Kota Kinabalu

Vrijdag 16 juni 2006 Mulu – Miri – Kota Kinabalu (via Labuan)

Harrie gaat om 06.30 uur wederom hardlopen. Om 07.45 uur worden we opgehaald voor de ceremonie. Harrie wordt Guest of Honour en krijgt duidelijke instructies hoe de vlag van Maleisie gehesen moet worden. Aan het eind van het volkslied moet de vlag in top zijn, niet eerder en niet later. Na het ontbijt ontvangen we het certificaat.

De vlagceremonie is een traditie ter vermaak van de gasten en om zich te onderscheiden van andere resorts. En dan nog Guest of Honour worden. 

We pakken de koffers in (max 15 kg), we checken uit en gaan naar het vliegveldje, 5 minuten met de auto. Op dit vliegveld is geen computer te vinden, alles gaat met de hand. Op een ouderwetse weegschaal worden de koffers gewogen. Wanneer iedereen in het vliegtuig zit vertrekt deze meteen om 11.10 uur ipv 11.25 uur.

Op de monitor bekijken we of de vluchten op tijd gaan.

In Miri moeten we de bagage opnieuw inchecken voor Kota Kinabalu. We hebben enkele uren te overbruggen en gaan naar de Executive Lounge. Voor RM 38 pp kun je hier onbeperkt eten, drinken, internetten, tv, kranten, etc. Het is er lekker rustig en we kunnen ongestoord internetten etc. Op de website van Mulu Resort staat onze foto al; dat is nog eens snel.

Onze vlucht heeft vertraging, We zouden vertrekken om 14.20 uur; dit wordt eerst 14.50 uur maar we vertrekken pas om 15.15 uur. We hebben nog een tussenlanding op Labuan en landen om 17.00 uur in Kota Kinabalu. We worden opgewacht door Eco tours en naar het Hyatt hotel in het centrum gebracht. Deze keer weer geen Boelens of Hendrikus die ze verwachten, maar wel een zekere hr Jozef (3e naam in paspoort Harrie). Kamer 320 heeft een prachtig uitzicht op de Zuid Chinese zee en de eilanden voor de kust.

Op de hotelkamer ligt een erg uitgebreid informatiepakket van Ecotours en een verrassing van Stina (Atuu travel), een lekkere fles wijn.

Uitzicht vanuit het Hyatt hotel in Kota Kinabalu

Tijdens het happy hour nemen we in de hotelbar het programma door. We kopen een stokbroodje in de delicatessenshop van het hotel.

We maken een korte wandeling in het centrum. We zitten overal dichtbij, maar de winkels zijn al dicht, restaurants zijn natuurlijk nog open. We pakken nog een drankje in een “Irish Pub” en besluiten terug te gaan naar de kamer. We hebben geen zin in een diner maar het stokbroodje met kruidenboter samen met de fles wijn van Stina (Queen Adelaide, Australische Chardonnay 2004) smaken voortreffelijk.

Buiten is het een enorme herrie. Het hotel is naar buiten toe niet geïsoleerd. Verder een voortreffelijk hotel en slapen doen we toch wel.

Zaterdag 17 juni 2006 Kota Kinabalu, Gaya Island en Manukan

We beginnen ’s morgens met een uitgebreid ontbijtbuffet. Om 08.45 uur haalt Calvin ons op om ons naar de haven te brengen.

 

Geen aquarium maar de haven van Kota Kinabalu

Om 09.30 uur vertrekken we naar Gaya Island, hier lopen we een trail van 2 km.

Met de boot komen we aan op Gaya Island

 

We maken een wandeling naar Padang Point.

We komen bijzondere spinnen, prachtige vogels, een slang en hele kleine vleermuizen tegen.

Harrie spot onderweg een slang.

Hierna brengt de boot ons naar Mandukan Island. Hier relaxen we tot 15.00 uur; zwemmen, snorkelen (hier is wel van alles te zien onder water) en lezen. Hierna lopen we nog een joggingtrail van 2x 1500 meter.

Onderweg komen we een leguaan tegen van minstens 2 meter lang. Ik weet niet wie het meest schrok, wij of die leguaan. Ook zitten op dit eiland veel apen.

Dit eiland wordt door zowel toeristen als locals gebruikt om te relaxen, op deze zaterdag is het dan ook bijzonder druk.

Op Manukan Island gaan we snorkelen.

Mandukan Island maakt deel uit van Tunku Abdul Rahman Park, een nationaal park van 5 eilanden waar Gaya en Mandukan deel van uitmaken.

Om 15.30 uur zijn we terug in het hotel. De was wil ondanks de 35 graden maar niet drogen. De atmosfeer is ontzettend vochtig.

We bereiden ons voor op de tocht naar Mount Kinabalu. We zoeken uit wat in de rugzak moet, de rest laten we achter in het hotel. Na de voorbereiding pakken we een drankje en een hapje bij de buitenbar van Shenanigan; een Irish pub bij het hotel horend; dit is tevens the place to be in de avond (disco).

Bij The Coffee Bean pakken we de cappuccino in winkelcentrum Merdeka. We gaan op tijd naar de kamer, morgen is het weer op om 05.45 uur. Helaas is vanavond veel lawaai buiten van motoren, ze gebruiken de weg voor het hotel als racebaan. Dit gaat door tot 02.00 uur. Het Hyatt is een uitstekend hotel op een schitterende locatie, maar er is teveel lawaai van buiten het hotel.

Mount Kinabalu

Zondag 18 juni 2006 vertrek naar Mount Kinabalu Head Quarters

Wake up call om 05.45 uur. Om 06.30 uur ontbijt. We worden opgehaald om 07.30 uur. Ecotours is 15 minuten te laat omdat voor ons nog een andere familie opgehaald moet worden. Een familie uit Singapore waarvan een van de kinderen iets verkeerd gegeten had en nu buikgriep heeft. Lastig voor dit kind, onderweg nog overgeven en nog een keer naar de wc. In Singapore hebben de kinderen nu vakantie en Maleisië is een populair vakantieland voor de mensen uit Singapore.

Dorette kijkt nog eens bezorgd naar Mount Kinabalu. Nog maar enkele dagen en dan is het klimmen. 

Op weg naar Park Headquarters gaan we nog langs Poring Hot Springs.

Om ongeveer 10.00 uur checken we alvast in voor Mount Kinabalu; onze sleutel voor het chalet en de permit voor de beklimming worden bevestigd. We rijden nu door naar Poring Hot Springs. Populaire plaats om te relaxen voor toeristen en locals; zwembaden, warmwater baden uit een bron, canopywalk, vlindertuin, etc.

Het water komt hier bijna kokend uit de bodem. 

Daarna lopen we nog hoog in de bomen door de Canopywalk.

Om 11.00 uur lopen we over de canopywalk (157 meter lang, 41 meter boven de grond). Niet de eerste keer dat we dit doen maar het blijft fascinerend om hoog door de bomen heen te lopen. Het is een mooi park, de moeite waard, we hebben alleen te weinig tijd om alles uitgebreid te bekijken. In Poring Hot Springs krijgen we een voortreffelijke lunch.

Poring Hot Springs is de enige plaats ter wereld waar de Rafflesias bloeit, de grootste bloem ter wereld. Helaas is dit niet het seizoen, vanaf eind juli, begin augustus bloeien de Rafflesias weer.

We gaan weer terug naar Park Headquarters waar we om 14.30 uur aankomen. We krijgen de sleutel van onze Hill Lodge (nr. 3). De lodge ziet er voortreffelijk uit, het enige dat (gelukkig) ontbreekt is de tv (non tv policy on the rooms). We hadden van deze accommodatie minder verwacht.

In Park Headquarters slapen we in een mooi chalet.

We wandelen rond over het mooie resort en drinken een cappuccino in het restaurant.

 

Om 18:00 uur briefing over het beklimmen van Mount Kinabalu.

Om 18.00 uur worden we verwacht bij de briefing over de tocht. Hierbij zijn ongeveer 10 personen aanwezig. In totaal gaan 145 mensen omhoog, dit is het maximum per dag. De slaapplaats voor deze mensen is Laban Rata Resthouse en de hutten die er omheen staan op 3300 meter hoogte. Er wordt ons nogmaals verteld wat ons te wachten staat en wat we zeker mee moeten nemen.

Om 19.00 uur dineren we in het restaurant, om 20.00 uur gaan we naar de kamer.

Opmerking: Het was praktischer geweest om de koffers mee te nemen naar Head Quarters en van daaruit met de auto door te gaan naar bv Sandokan ipv terug naar Kota Kinabalu. De koffers kunnen in HQ bewaard worden voor RM 10 per stuk.

Maandag 19 juni 2006 Beklimming Mount Kinabalu

Beklimming van de hoogste berg van Zuidoost Azië.

Wake up call om 06.00 uur, maar we zijn al weer waer.
Bij ons ontbijt om 06.30 uur ontvangen we ook een lunchpakket.
Hierna checken we uit; dit kost nogal wat tijd omdat de kamer eerst gecontroleerd moet worden, hierna ontvangen we onze borg van 100 RM terug.

Pick up tijd bij het restaurant is 08.00 uur. We rijden eerst naar Head Quarters voor de registratie, hier maken we ook kennis met onze gids, Moidin. Wij blijken zijn enige twee lopers te zijn. De bus brengt ons naar het startpunt; Timponoh Gate op 1800 meter (ongeveer 5 minuten met de bus).

Timpohon Gate ligt op 1800 meter en is het startpunt. Hier worden onze permits voor de 1e keer gecontroleerd.

Iedere km staat een informatiebord.

We vertrekken ongeveer om 08.20 uur. Al meteen waarschuwt de gids ons om vooral rustig te lopen om  de energie te verdelen; bij elke km staat een informatiepaal en shelters om te rusten; bij iedere shelter houden we ongeveer 5 minuten rust om de spieren niet te koud te laten worden.

Onderweg zien we veel pitcher planten en ontelbare orchideeën. 

Na ongeveer 2,5 uur (3, 5 km gelopen) zijn we bij het lunchpunt. Hier begint het stevig te regenen. Regenkleding aan. Na dit punt wordt het ook nog steiler en zijn er overal lastige rotsen. Vooral Dorette, met de korte beentjes, moet stevige klimpassen maken.

Door de hoogte merken we dat we sneller buiten adem zijn. We stoppen nu regelmatig om op adem te komen; door de regen en de warmte is het zweten met de regenkleding aan.

Regelmatig worden we ingehaald door dragers met pakketten voor boven; alles wat in Laban Rest House benodigd is wordt per drager naar boven gebracht. Een zwaar karwei en er is dan ook geen lachende drager te bekennen. De dragers die naar beneden komen hebben het afval van boven bij zich.

Om 13.00 uur komen we aan in Laba Rata op 3300 meter. Totaal hebben we 4,5uur gelopen; voor deze afstand staat een tijd van 4 tot 6 uur; niet slecht gedaan dus. We zijn ondertussen wel doorweekt, want het regent nog steeds.

Dorette is blij er te zijn, Harrie heeft nog veel energie over.

Ook kun je iedere km even bijkomen bij een chelter.

Dorette met onze gids Moidin Sompot. Hij laat ons onderweg ook nog bijzondere planten zien.

De aankomst in Laban Rata Resthouse op 3300 meter.

Het restaurant beschikt over allerlei snacks en verhuurt ook handdoeken etc. We pakken om te beginnen alle 3 een lekkere mok met warme thee en checken in.

Even inchecken voor onze kamer.

Onze kamer (no. 4) bestaat uit 2 stapelbedden, we delen deze kamer met 2 Duitsers die geëmigreerd zijn naar Shanghai (China).

Onze kamer delen we met 2 Duitsers die geëmigreerd zijn naar China.

Douche en toilet worden gezamenlijk gebruikt door alle aanwezigen, ze zijn niet echt hygiënisch te noemen en nodigen niet uit tot uitgebreid gebruik.

Buiten regent het nog steeds, we hangen onze natte kleren uit in de kamer, voor zover de ruimte dit toelaat want er zijn geen voorzieningen voor getroffen. Nu maar hopen dat deze nog droog worden.
De kleine radiator die zich op de kamer bevindt zal pas om 20.00 uur gaan branden.

We vertrokken met 33 graden nu is het nog maar 13 graden.

We drinken nog een keer thee en hangen wat rond in het restaurant. Binnen is niet veel meer te doen dan te kijken naar de mensen die binnen komen als verzopen katten, buiten regent het nog steeds.
Het dinerbuffet is mogelijk vanaf 17.00 uur. Om de honger te stillen bestellen we met z’n vieren een bord fried rice.

En zo heet het hier.

Vanaf 16.30 uur stroomt het restaurant vol; iedereen wil om 17.00 uur eten (aanvallen).
Onze Duitse kamergenoten gaan om 17.30 uur slapen. Ook wij gaan om 18.00 uur richting de kamer, er is verder niets te doen en om 02.00 uur worden we gewekt door onze gids. Het is voor ons de eerste keer dat we om 18.00 uur in bed liggen en buiten is het nog volop licht.

We zitten in de wolken, het is een fraai gezicht.

Slapen gaat bijna niet door de herrie op de gang. Tussen half negen en negen uur is er nog een hoop gerochel en gespuug te horen op de herentoilet (die zich recht tegenover onze kamer bevindt) maar om 21.00 uur moet iedereen rustig zijn, en vanaf dit tijdstip is het inderdaad een stuk rustiger.

Van slapen komt echter niet veel, zeker Harrie heeft moeite met het dunne matrasje en de lengte van het bed. Verder wordt het wel erg warm als de radiator aangaat en die zetten we dan ook al snel weer uit.

Ook al slaap je niet, dan rust je toch in ieder geval is dan maar onze gedachte.

Dinsdag 20 juni 2006 Mount Kinabalu – op naar de top

Vanaf 01.00 uur is het weer volop herrie op de gang door de wel erg vroege starters.
Wij staan op om 01.45 uur; na een inspectie van de badkamer vinden we dat het hygiënischer is om maar een keer niet te douchen. Tanden poetsen kan met gebotteld water; hierna kleden we ons warm aan en gaan voor een klein ontbijtje dat speciaal voor de klimmers geserveerd wordt. Om ons heen zien we lopers die uitgerust zijn alsof ze de Noordpool opgaan; dikke handschoenen, mutsen, compleet bedekte gezichten. Zo koud zal het toch niet worden ….   

 

Een klein ontbijtje om 02:15 uur

We eten wat toast en een kop thee, maar echt veel zin hebben we hier nog niet in. Ook wij trekken maar onze klimmershandschoentjes aan en vertrekken om 02.50 uur. Buiten valt het erg mee met de koude. Het is nog 2,7 km tot de top en de verwachting is 2,5 tot 3 uur lopen.. We lopen nu in het donker met een zaklamp op ons hoofd. De gids geeft in het begin het tempo aan, hij vertelt dat het zeer belangrijk is om zeeeeer rustig te lopen. Het wordt een steile klim in ijle lucht. We lopen veel trappen en hangen regelmatig aan touwen waaraan we ons aan omhoog trekken.

Gelukkig hebben we goed naar onze gids geluisterd, de mensen die ons in het begin voorbij liepen zien we nu langs de kant zitten, overgevend of met hoofdpijn, ook zijn er lopers die uitgeput zijn. Wanneer je hier een pauze van bv 10 minuten moet pakken koel je compleet af.
Hiervoor had onze gids gewaarschuwd, zeer langzaam maar gestaag doorlopen zonder pauzes.
Het is een fraai gezicht al die zaklampjes richting de top.

Hier passeren we het laatste controle punt, dit ligt ongeveer 1 km van de top.

We lopen langs checkpoint Sayat Sayat, het gaat nu verder steil omhoog over een plateau.
Het gaat voetje voor voetje, Moidin ondersteunt Dorette. De laatste 200 meter zijn erg steil en rotsachtig, nu hebben we regelmatig een stop van ongeveer 20 seconden.

Om 5.30 uur bereiken we de top, Low’s Peak op 4095,2 meter (genoemd naar Hugh Low, een Britse officier die deze berg in 1851 als eerste beklommen heeft). We zijn natuurlijk niet de eerste vandaag, maar ook zeker niet de laatste. Heerlijk dit gevoel van het gehaald te hebben (op onze leeftijd, want de rest van de lopers is voor het merendeel een stuk jonger). We hebben gelukkig geen problemen gehad met hoogteziekte etc.

 
En hier is het bewijs.
We staan op de top van Mount Kinabalu.

We hebben een prachtig uitzicht en natuurlijk maken we hier foto’s van. We blijven echter niet te lang op de top, het is hier wel erg koud en de wind lijkt van alle kanten te komen.

Na zo’n 20 minuten op de top geweest te zijn, lopen we, wederom in een rustig tempo, terug. We moeten  namelijk vandaag van 4100 meter naar 1800 meter 

Op weg naar beneden kijken we nog even terug naar Low’s Peak.

Nu het op de terugweg licht is zien we pas goed wat we geklommen hebben. Dit was voor Dorette wel even schrikken, je kunt maar beter klimmen als je niet ziet wat je doet. Ook nu weer via touwen, maar dan achterste voren aan de touwen hangen.

Op de heenweg in het donker leek het veel minder steil. Nu moet je geen hoogtevrees hebben.

Om 07.30 uur zijn we terug in Laban Rata (hier zijn echt te weinig sanitaire voorzieningen).  We nemen nu een stevig ontbijt (een bord friet heeft nog nooit zo lekker gesmaakt om half acht in de morgen) en vertrekken weer om 09.15 uur.

Het is nog 6 km naar beneden. Het is een zware tocht, steile stukken en glibberig. Na 2 km gaat het weer regenen. Moidin neemt de rugzak van Dorette over en ondersteunt haar met het naar beneden lopen. We nemen bij de shelters steeds een korte rust van max. 5 minuten. Dorette heeft vooral last van haar knieën. Onderweg komen we natuurlijk de klimmers tegen die vanmorgen gestart zijn; hun staat nog heel wat te wachten en we wensen hen veel succes.

Om 13.15 uur zijn we weer beneden en gaan met een grote bus terug naar de receptie. De certificaten liggen al klaar, we worden nu  naar het restaurant gereden voor de lunch.
We vinden dat we wel  een biertje verdiend hebben. We hebben immers vandaag 2,7 km omhoog en 8,7 km omlaag gelopen.

Alles overdenkend:
Dorette: Eens maar nooit meer
Harrie: Wanneer gaan we weer?

Zoals hier op dit bord te zien is, kan het veel sneller. Ieder jaar vinden er kampioenschappen plaats.

Na de lunch nemen we een taxi naar ons overnachtingsadres, het Fairy Garden Resort.

Helaas kunnen we niet meer op het park overnachten, alles is vol. De naam en buitenkant van dit hotel beloven meer dan het uiteindelijk is; een hotel gerund door een Chinese familie. Bij binnenkomst sta je meteen in het restaurant (een grote ongezellige zaal) met een toonbank. 

De dame achter deze toonbank geeft meteen onze kamersleutel van 307 en schijnt precies te weten wie er binnengekomen is, er is geen enkele controle. We vragen haar of er bericht is van Eco tours over de pick up time van morgen.

Helaas spreekt ze geen Engels, maar we denken dat ze ons probeert duidelijk te maken dat we door het hotel teruggebracht worden naar KK. We zijn te moe om ons hier nu verder druk over te maken en geloven het verder wel. De kamer ligt op de 3e verdieping en er zijn geen liften; trappen lopen dus, daar zaten we niet meer op te wachten.

De kamer is simpel; een tweepersoonsbed, geen telefoon (dus geen wake up call), een TV met enkele Chinese zenders (altijd makkelijk) en een badkamer met douche. Na het Laban Rest House is dit dan toch wel een luxe, dus eerst maar opfrissen.

Als we daarna even op bed gaan liggen, zijn we meteen vertrokken en slapen enkele uren. Zin in eten hebben we niet en het restaurant lonkt ook niet echt. We blijven dus maar lekker op bed liggen en slapen eigenlijk gewoon door.

Om 20.45 uur worden we met deurgeklop wakker gemaakt; waarom zijn we nog niet op het diner verschenen ??? We zeggen dat we geen diner hoeven. Weten we dit wel echt zeker, want de keuken sluit om 21.00 uur ? Ja, we weten het echt zeker. Daarna wordt het weer rustig.

Woensdag 21 juni 2006 Terug naar Kota Kinabalu

We slapen door tot 7.00 uur (en hebben zo toch het klokje rond geslapen). Even lekker douchen en dan op naar het ontbijt; het ontbijt is minimaal en bestaat uit 2x toast met jam, thee en juice.

Vooral Dorette heeft last van spierpijn in haar bovenbenen; trappen lopen is vandaag niet leuk.
We vragen voor de zekerheid nog even het transport na. De Chinese, wel Engels sprekende, baas weet van niets. Om 8 uur belt hij met Ecotours. We worden om 10.00 uur opgehaald.

We hebben dus nog even tijd voor een korte wandeling, dit is alleen lang de weg mogelijk, na 15 minuten gaan we terug omdat het lopen langs deze weg te gevaarlijk is met het vele verkeer.

We gaan terug naar onze kamer en gaan op het balkon zitten met schitterend uitzicht over een grote vallei (huizen met land- en tuinbouw) en bergen. Zwaluwen scheren langs en wanneer ze je bijna raken fluiten ze zeer hard, waarschijnlijk om je weg te jagen.
Ook het wolkenspel was indrukwekkend om te zien.

Tegen tienen gaan we buiten wachten. Harrie ontmoet nog 2 gasten die gisteren geklommen hebben; de vrouwelijke helft kan bijna niet meer lopen (punt voor Dorette).
Om 10.00 uur komt een personenauto met chauffeur namens Ecotours; de chauffeur brengt een cadeautje van Stina mee; de felicitaties voor een Topprestatie; Sarong, T-shirt van Sukau en chocolade.

We rijden terug naar Kota Kinabalu via de road of dogs, chicken and holes. Om ongeveer 11.30 uur komen we weer aan in het Hyatt; we krijgen een upgrade naar een de luxe room; kamer 425 met kingsize bed. We luchten de koffer en gaan voor een lunch met cappuccino naar Coffee Bean. Daarna in een plaatselijk internetcafe het thuisfront informeren (1RM per 20 minuten).
Het is vandaag regenachtig weer;  we halen de paraplu en wandelen door diverse straatjes. De winkelcentra waarschuwen voor zakkenrollers.

Terug in het hotel gaat Harrie sporten in het zeer luxe fitnesscentrum.

We dineren in het restaurant van Hyatt; voor Harrie een Asian buffet, Dorette pakt wat lekkers a la carte.
De wedstrijd Nederland – Argentinië start om 22.00 uur, dit is voor ons te laat omdat we om 04.30 uur op moeten. Rond 22.00 uur slapen we, maar om 00.30 uur begint de disco op de begane grond door te dringen, dit duurt tot ongeveer 01.00 uur, waarna het weer rustig wordt. 

Naar Selingan Island

 

Vakanties