Kilimanjaro de expeditie

Zaterdag 31 januari 2015
Aangezien ik op zondagmorgen een redelijk vroege vlucht heb, hebben we een kamer geboekt in het CitizinM hotel op Schiphol. We besluiten daar met de trein heen te gaan, dan kan Dorette zondag na het uitzwaaien weer met de trein terug.
CitizinM is een modern, redelijk eenvoudig, maar goed en betaalbaar hotel. In- en uitchecken doe je zelf bij binnenkomst.
Daarna wandelen we naar het shopping gedeelte van Schiphol en drinken en eten wat bij Dakota’s Bar en Restaurant. Terug op de kamer kijken we nog even TV en zetten het alarm om 06.30 u.

Zondag 1 februari 2015
Voor Tanzania moet je 3 uur voor vertrek aanwezig zijn, dus op tijd op en richting Vertrekhal 3. Tegen 07.00 u heb ik ingecheckt, ook dat kun je tegenwoordig zelf doen, en ontbijten we bij La Place.
Nadat Dorette mij uitgezwaaid heeft, ontmoet ik Annemiek bij het afgesproken punt, helaas zitten we niet naast elkaar in het vliegtuig.
De Airbus, vlucht KL0567, vertrekt op tijd om 10:15 u vanaf Schiphol.
Ik heb verrassend veel beenruimte in deze Airbus, het is een vrij nieuw vliegtuig met alle gemakken aan boord. Zelfs het eten op deze vlucht is erg goed, met de laatste nieuwe films; Fury met Brad Pitt heb ik zelfs kunnen kijken zonder in slaap te vallen.

We komen op tijd aan op Kilimanjaro Airport in Tanzania, 20:50 u plaatselijke tijd.
Het is in Tanzania 2 uur later dan in Nederland.

Bij aankomst worden we opgewacht en worden we begeleid naar de douane. Het visum van
$ 50,00 wordt door onze begeleider betaald, wij krijgen voorrang in de rij bij de douane, er wordt nog een foto gemaakt, onze vingerafdrukken worden geregistreerd en we krijgen een stempel in het paspoort.

Voordat we het weten zitten we in een busje en rijden we naar SG Resort in Arusha.
Het is donker, we zien dus niets van de rit, gelukkig hebben we een chauffeur die redelijk rustig rijdt over deze donkere weg.
Na ongeveer 1 uur zijn we bij het hotel, voordat we het terrein op mogen wordt eerst de onderkant van de auto geïnspecteerd met een spiegel (op bommen ?).

We zien Ad, Kees, Cor, Antonette, Rina, Arthur en Taco al op het terras zitten. Wilma, Yvonne en Yvonne zijn er ook maar liggen al in bed. Fabian wordt morgenvroeg verwacht.
We leggen onze spullen in de kamer en pakken nog een borrel op het terras, om 23:20 u sluit de bar, dus bedtijd.

Maandag 2 februari 2015

De ingang van SG Resort
Vandaag acclimatiseren we in Arusha door rond te lopen door deze hectische stad. Arusha heeft 271.000 inwoners (bron Wikipedia)

Het terras van SG Resorts

Ontbijt, lunch en diner in deze zaal.

Het café.

Tijdens onze wandeling zien we ook politie die auto’s staande houdt. Wat vooral opvalt is dat de politie gekleed is in smetteloze witte uniformen in dit stoffige land.

Later, op onze heen- en terugreis naar Kilimanjaro Nationaal Park, zien we dat er op de berghellingen onder meer aardappels, koffie, maïs en bananen geteeld worden. Hier worden deze producten volop verhandeld. Wat ook opvalt is de enorme handel in schoenen.

’s Middags is Fabian aanwezig, helaas is zijn rugzak er nog niet. Dit is fout gegaan tijdens een overstap. We lunchen gezamenlijk in het hotel.


Om 14:00 u is er een briefing. Taco legt uit wat we mee moeten nemen.
Een dagrugzak, een duffel van max. 15 kg voor de porters en een tas die achter blijft in het hotel. Hier zitten de schone spullen in voor de terugreis.

Dinsdag 3 februari 2015
Om 00:30 u worden we wakker gebeld, de bagage van Fabian is naar het hotel gebracht. Ik slaap samen met Fabian op een kamer en we controleren zijn rugzak en duffel.
Om 07:00 u staan we op en gaan we ontbijten. We verlaten het hotel nadat we uitgecheckt hebben

Om 08:30 u staan we allemaal in de lobby van het hotel met 3 tassen
1 tas blijft in het hotel.
1 duffel is voor de porters.
1 dagrugzak, waar we zelf mee gaan sjouwen. Hierin zit water (minimaal 3 liter) regenkleding, medicijnen, lunch box.

Om 08:45 u rijden we in 2 jeeps naar het startpunt van de route.

Het is een mooie route, we rijden weer richting Kilimanjaro vliegveld en passeren het enige 5 sterren hotel van Arusha en het UN International Criminal Tribunal for Rwanda.

Om 09:30 u stoppen we bij Rotterdam Garden (we zitten nog steeds in Tanzania hoor); hier is nog echt sanitair en is het mogelijk om nog wat te kopen, zoals repen, water, medicijnen.

Onderweg worden we nog aangehouden door politie. Onduidelijk waarom, maar na 10 minuten mogen we weer verder rijden.

We hebben de stad verlaten en zien nu de Masai lopen door de uitgestrekte akkers met hun geiten of bokken (?)

Om 11:30 u stoppen we na een hobbelige tocht over een zandweg bij een kantoor waar een permit gekocht moet worden door de chauffeurs.

Om 11:50 u zijn we bij Londorosi gate.

Hier krijgen we de permits om het Kilimanjaro National Park in te mogen gaan.

We moeten allemaal individueel onze gegevens in een boek schrijven.

Ook wordt hier definitief bepaald hoeveel porters (dragers) er mee gaan.
Het worden er 48.

Wij krijgen hier een lunch pakket.
We zien hoe het materiaal van de porters gecontroleerd wordt, ook hun materiaal moet aan minimale standaarden voldoen.

Iedere porter krijgt 15 kg te dragen + het gewicht van hun eigen uitrusting. Dit wordt allemaal zorgvuldig per porter gewogen.

Lunch; onze eerste lunch box wordt bekeken, er zullen er nog vele volgen. Les 1 van Taco; gooi nooit eten weg, heb je over geef dit dan aan de porters!

We rijden weer een stukje terug en komen om 11:55 u aan bij het startpunt van onze tocht; Lemosho Gate.

De 2e jeep heeft pech gehad, het duurt 15 minuten voordat iedereen aanwezig is.

 

De bus met gidsen en bagage wordt uitgeladen, het is een goed georganiseerde drukte.
Inderdaad de stoelen die je op de foto ziet staan, gaan ook mee de berg op.

Onze gidsen worden voorgesteld van links naar rechts: Rodie, A-grey, Frankie, en John de hoofdgids.

A-grey loopt voorop, tempo is Pole Pole, wat zo iets betekent als “rustig aan”.

We lopen vandaag van 2100 meter naar 2800 meter.
Onderweg zien we apen met witte, pluimige staarten.
Iedereen probeert wat foto’s van de beesten te maken, die op hun gemak in de bomen zitten te eten en af en toe nieuwsgierig naar die luidruchtige toeristen kijken.

Een van de redenen dat ik deze keer voor een beklimming van de Kilimanjaro (Kibo) gekozen heb, is dat de Kibo in de tropen ligt, niet ver van de evenaar, maar er op de berg een reeks van klimaatzones voor komen. Je reist van de tropen naar de pool en weer terug.
Met de jeeps zijn we door de uitgestrekte savanne, met akkers, gereden.

We lopen vandaag door een neerslagrijk tropisch bergbos, waar vandaag gelukkig geen regen valt. De bomen hebben mystieke baardmossen, het lijkt wel een bos met een Efteling sfeer.

Om 16:40 u komen we aan in het Big Tree Camp (Mti Mkubna Camp)
We hebben ongeveer 8 km gelopen.
We moeten ons eerst weer individueel inschrijven.

Hierna kiezen we een tent uit, deze zijn door de porters al geplaatst.
Tijdens de hele tocht zal ik de tent delen met Fabian.

Tijdens de wandeling heb ik 4 liter water gedronken en voel mij prima.

In de blauwe emmer zit een paar centimeter warm water, daaronder ligt een stukje zeep. Je kunt hier je handen wassen voordat je de tent in gaat.
Gelukkig hebben we allemaal desinfecterende gel meegenomen en vochtige doekjes. Hier worden we voor het eerst geconfronteerd met de lastige hygiënische omstandigheden.

We drinken nog enkele koppen thee in de gezamenlijke tent

Hierna eten we gezamenlijk in de grote tent. Dagelijks bestaat het diner uit soep, aardappelen of rijst of spaghetti en kip, een beetje groente en soms fruit. Daarna weer koffie, thee of chocomel.
Om 21:00 u liggen we allemaal in de slaapzak en proberen voor de eerste keer in een tent te slapen met een voor sommige onbekende partner.

De toilet voorzieningen op de kampen zijn hurktoiletten. Het is even wennen aan de lucht, maar je zit wel schoon. Bovendien train je nog een keer extra je bovenbenen.

 Woensdag 4 februari 2015

Om 06:00 u de wekker gezet.
Ik heb vannacht erg goed geslapen. Het was geen koude nacht, maar het waait wel erg hard.
Dankzij de oordoppen heb ik daar nauwelijks last van gehad.
Ik pak de duffel in voor de porters. In mijn dagrugzak gaan weer de gebruikelijk spullen, het belangrijkste is 3,5 liter water.
Om 07:00 u moet alles klaar staan, de eerste porters lopen met de duffel naar het volgende kamp en de tenten worden afgebroken.

Om 07:00 u ontbijten we, na het ontbijt om 08:00 u vertrekken we naar Shira Camp 1.

We lopen de eerste 1,5 uur door een schitterend woud met baardmossen. Er wordt regelmatig gestopt en het tempo ligt bewust erg laag. Pole Pole ! Door het lage tempo kan ons lichaam wennen aan de hoogte, vandaag komen we boven de 3500 meter uit.

De pauzes worden gebruikt om te drinken, we moeten veel drinken om het bloed dun te houden, hiermee voorkomen we hoogte ziekte.

We zien het landschap veranderen, het tropische bergbos verandert nu in metershoge reusachtige boomheide. Het is hier bijna iedere dag mistig en nat, maar wederom hebben we geluk en lopen we heerlijk in de zon.

De route vandaag gaat niet alleen omhoog maar ook naar beneden, we maken dus veel hoogtemeters.

Uiteindelijk komen we om 13:00 u aan op het Shira plateau waar ons volgende basis kamp ligt, Shira Camp 1.

We hebben ongeveer 10 km gelopen.

Nu weer hetzelfde ritueel, Fabian en ik zoeken een tent uit en pakken de duffel en de rugzak uit.
Er is hier een probleem, het waait ontzettend hard en de tenten staan in een open zandvlakte.
De tent is in een korte tijd veranderd in een zandbak, onze spullen, maar ook wij zelf zitten onder het zand. Wassen heeft geen zin, het zand blijft komen.

Even later zitten we in de gezamenlijke tent aan de thee. We proberen zo goed mogelijk met de hygiëne om te gaan. We willen niet dat dit de reden wordt dat we de top niet kunnen halen.

Met uitzicht op de top van de KIBO.
Het is volle maan en de sterren zijn schitterend
Ook nu voel ik mij prima en heb nog voldoende energie over, hopelijk blijft dit zo de komende dagen
De rest van de middag doen we niets als slapen, lezen, drinken, plassen.

Om 19:00 u diner in de gezamenlijke tent.
Hierna de Lake Louise vragenlijst door Taco, vanaf nu wordt deze iedere avond individueel doorgenomen.

Op de International Hypoxia Symposiumconferentie in 1991, gehouden bij het Lake Louise in Canada, zijn richtlijnen opgesteld voor het vaststellen van verschillende vormen van hoogteziekte. Een handig hulpmiddel om de ernst van acute hoogteziekte vast te stellen is de Lake Louise AMS vragenlijst, die ook is opgesteld tijdens de conferentie in 1991.
Op deze vragenlijst kun je aangeven in welke mate je last hebt van hoogteziekte. Je moet hierbij punten (van nul bij geen symptomen tot drie bij ernstige symptomen) toekennen aan de symptomen van hoogteziekte. Je kunt maximaal 24 punten scoren, maar dan ben je eigenlijk op sterven na dood.

Als je meer dan vijf punten hebt mag je niet verder stijgen.

We liggen weer vroeg in de tent.

Hoogte verschil van 2785 naar 3534 meter en een hoogte verlies (op en neer lopen) van 102 meter. In totaal hebben we vandaag dus 816 hoogte meters gemaakt.

We zijn weer een stukje dichter bij de top gekomen.

Donderdag 5 februari ; Shira Cathedral
Om 06:00 u staat de wekker.
Het signaal gaat 2 keer af, daarna een melding op de Ipad dat het te koud is voor gebruik.
Het heeft vannacht gevroren en het is nog erg koud.
Om 06:30 u komt de zon op.

Om 07:00 u ontbijt, mijn maag voelt niet lekker, ik kijk dus goed uit wat ik eet.
Ik vermoed dat mijn maag moeite heeft met het water en de Micropur pilletjes die je in het water stopt. Je zit eigenlijk gewoon chloorwater te drinken.

Het wordt nu snel warmer.
We zien ons volgende kamp (Shira Camp 2) liggen, zo helder en uitgestrekt is het hier. Het Shira Plateau is het grootste bergplateau ter wereld.

We gaan niet rechtstreeks maar lopen via de Shira Cathedral zodat we al naar 3900 meter gaan en een beetje kunnen klimmen. Hoog lopen, laag slapen, is beter om te acclimatiseren en voorkomt hoogte ziekte.

Wilma en Annemiek wijzen naar de Shira Cathedral.

We lopen in het gebied van de metershoge reuzenlobelia. Met op de achtergrond ons doel.

Het is een mooie dag met schitterende vergezichten, we boffen tot nu toe ontzettend met het weer.
Nadat we naar de top van de Shira Cathedral geklommen zijn, worden we beloond met een schitterend uitzicht. Het is uniek dat het hier zo helder is.

We genieten hier allemaal zichtbaar van.

Ik sta rustig op het randje, terwijl Taco iets enthousiaster is.

Om ongeveer 15:00 u komen we aan in Shira Camp 2, we hebben ruim 10,5 km gelopen.
We zijn weer iets dichter bij de top.
Mijn Garmin horloge is vandaag leeggelopen door de kou.

Vrijdag 6 februari ; acclimatiseren op de lava tower
Vandaag moeten we tijdens de wandeling minimaal 4 liter water drinken
We vertrekken om 8 uur.
Het gaat langzaam omhoog; John, onze hoofdgids, loopt voorop. Hij wil het tempo bij deze acclimatisatie dag nog lager hebben.

We lopen door een mooi kaal landschap en zien de top steeds dichter bij komen.

Later wordt het steiler en uiteindelijk komen we bij de lava tower uit op 4650 meter.
Op onderstaande foto kun je de lava tower zien liggen. In het midden van de foto zie je een rechthoekige rots, hier gaan we heen.

Het doel in zicht.

Harrie enthousiast op de Lava Tower

We blijven hier even om te acclimatiseren. Eerste tekenen van hoogte ziekte bij enkele expeditie leden. Taco stelt ze gerust, de stekende pijn in het achterhoofd kan verdwijnen na de afdaling of na het diner vanavond.

Hierna lopen we naar het kamp op 4000 meter.
Onderweg mooie uitzichten en fantastische Kilimanjaro bomen en het huizenhoge reuzenkruiskruid. Ze verdragen de intensieve straling en warmte van de zon overdag en de bittere kou ’s nachts; elke dag zomer en elke nacht winter.

Totaal 11 km gelopen
We komen hier aan om 16:30 u in Barranco Camp op 3950 meter.

Minimale hoogte vandaag 3887 meter, maximale hoogte 4633 meter.
Een hoogte winst van 764 meter en een hoogte verlies van 673 meter.
Per saldo zijn we dus niet gestegen vandaag, ondanks de hoogtemeters die we vandaag gemaakt hebben.

Vakanties

Zaterdag 7 februari ; Barranco wall naar Karanga valley
We mogen vandaag uitslapen, ontbijt om 7:30 u.
De stokken worden opgeborgen in de rugzak, deze kunnen we het eerste stuk niet gebruiken.


Om 8:30 u vertrekken we naar ons volgende kamp, het eerste stuk van 2 km gaat over de Barranco wall (ontbijt muur) 200 meter klimmen, goed te doen met enkele uitdagende stukken.

We stoppen regelmatig 2 minuten om te drinken. De ochtend begint helder, dus we hebben mooie vergezichten.

 
Wanneer we boven op de Barranco wall zijn gaat de route een aantal keren flink op en neer.

Uiteindelijk komen we weer uit op 4000 meter en zitten we aan de andere kant van de berg. Om ongeveer 14:00 u zijn we in het kamp.
We hebben ongeveer 6 km gelopen.

We krijgen nu een warme lunch.

Vanmiddag doen we niets anders dan rusten en bereiden ons voor op de zware dag van morgen.

Zondag 8 februari ; Barafu Camp
Ik heb vannacht slecht geslapen, veel last van apneu slapen, het gevoel dat je stikt als je in slaap valt. Tijdens de Mont Blanc expeditie heb ik hier voor de toppoging ook al last van gehad. Dit is niet fijn, maar hoort wordt wel bij de bergsport.

We ontbijten om 7:30 u. De tassen zijn natuurlijk voor het ontbijt al gepakt.
Om 08:30 u vertrekken naar het basis kamp op 4600 m en om 13:00 u komen we hier aan.

Onderweg wederom mooi weer, met schitterende vergezichten.

We leggen onze spullen in de tent en eten de lunch box leeg

Bijna bij de top van de Kibo.

Om 14:00 u vertrekken we voor een acclimatisatie tocht naar 4930 meter. Het eerste gedeelte is een beetje technisch, het is goed om dit gedeelte al gezien te hebben met daglicht, dat maakt het vanavond met hoofdlampen wat overzichtelijker.
Op de terugweg hebben we voor het eerst neerslag in de vorm van sneeuw.

Om 17:00 u zijn we terug en gaan meteen dineren.
Hierna briefing door Taco hoe we de top gaan beklimmen.
Vervolgens de Lake Louise lijst. Iedereen is genezen van hoogteziekte, er is geen hoofdpijn meer. Een enkeling heeft nog darmproblemen, dit kan onderweg natuurlijk wel een probleem worden, gelukkig zijn er genoeg medicijnen om dit te onderdrukken.

We hebben nu de mogelijkheid om nog wat te slapen tussen 20:00 en 23:00 u, helaas lukt het mij niet om te slapen. Gisteren al bijna niet geslapen, vandaag niet geslapen. 2 nachten dus niet geslapen en dan starten aan waarschijnlijk de grootste sportieve uitdaging tot nu toe, maar ook dat is bergsport !

Ik ga ervanuit dat ik daarvoor meer dan voldoende geslapen heb en dus voldoende uitgerust ben.

Maandag 9 februari ; TOPDAG
We ontbijten zondag 8 februari om 23:00 u
We vertrekken om 23:55 u
Het vriest een beetje in het basis kamp, toch trek ik kleding aan die mij tot -20 graden, met sterke wind, warm kan houden.

Kleding keuze:
Romp
Thermo korte mouw,
Thermo lange mouw,
Icebreaker shirt lange mouw en cappuccino,
Mammut shirt,
Dons Jack,
Hardshell jas.

Benen
Lange thermo onderbroek,
Normale bergbroek,
Hardshell broek.

Hoofd:
Mammut muts,
Fleece buff.

Handen:
Icebreaker onderhandschoen,
Stevige handschoen,
Als 3e laag een windstopper wand van Mammut.

Voeten:
C-schoenen met hoge isolatiewaarde tegen kou,
Dunne Icebreaker sok,
Dikke wollen sokken.

Rugzak:
3 liter water, nog een extra thermo Jack
In de zakken van de bergbroek: repen, noten, fototoestel.
Zonnebril voor de terugweg.
Skibril, voor als het gaat sneeuwen, of om mijn ogen te beschermen tegen harde wind.

We lopen met 12 expeditieleden in een treintje achter elkaar. John de hoofdgids geeft het tempo aan, de andere 3 gidsen lopen achteraan en kijken welke deelnemer het moeilijk heeft, ze nemen dan bv de rugzak van je over.
Taco beweegt zich tussen de groep en informeert regelmatig hoe het gaat.
“Pole Pole”. Op deze hoogte is het belangrijk om het tempo laag te houden, voor je het weet ben je buiten adem. John doet dat perfect en weet de groep samen met de andere gidsen bij elkaar te houden.
Na ongeveer 2 uur lopen wordt het kouder, hierna voel je het steeds nog kouder worden. Als het dan ook nog eens gaat waaien trek ik snel mijn 3e laag handschoen aan, een windstopper.
Er zijn regelmatig pauzes van 2 minuten, je kunt dan even op adem komen, drinken, eten en plassen. Boven de 5000 meter neemt de zuurstof in de lucht merkbaar af en is iedere stap die je zet vermoeiend.

Er lijkt geen einde aan te komen, we lopen nu 6 uur en het einde is nog niet in zicht. Er ontstaan klachten zoals hoofdpijn, darmproblemen, expeditieleden denken aan opgeven, het is steenkoud, het waait hard (volgens de kenners waait het normaal gesproken nog harder).

Je kijkt omhoog ziet een horizon van hoofdlampjes, iedere keer als je denkt daar zal de top wel zijn, blijkt dat je wederom een horizon van hoofdlampjes ziet. Niet op je horloge of hoogte meter kijken !

De gidsen en Taco motiveren de deelnemers die het echt moeilijk hebben om toch door te gaan.
Om 6:30 u komt de zon op en zijn we bijna bij Stella Point, de eerste top van Kilimanjaro.

Om 07:15 u staan we bij Stella Point

Hierna lopen we met 8 expeditie leden door naar het hoogste punt, Uhuru Peak, 5895 meter, waar we om 08:00 u zijn.

2015-Kilimanjaro-Harrie

We bewonderen de enorme gletsjers, waar we een fantastisch uitzicht op hebben met dit schitterende maar koude weer.

Je lichaam laat snel weten dat het niet gemaakt is om lang op bijna 6000 meter te verblijven.


We lopen dan ook weer snel terug naar het startpunt van vannacht op 4600 meter.

Om 11:00 u zit iedereen aan de thee in het Barafu Camp.

Na de lunch kunnen we nog even bijkomen, om 14:00 u lopen we naar Millenium Camp (Mweka Camp) op 3800 meter, ongeveer 2,5 u lopen. Dit wordt onze laatste overnachting in een tent.

Het was een super lange maar mooie, sportieve dag van 00.00 uur tot 17:00 uur. Allemaal de top gehaald. 12 expeditie leden op Stella Point (5756 meter), 8 expeditie leden op Uhuru Peak (5895 meter).

Tijdens het diner vertelt Taco dat we om 06:30 u ontbijten, de rugzak en de duffel voor de porters moeten dan al gepakt klaar staan.

We zijn ’s avonds te moe om te eten en te drinken.

Fabian krijgt het zelfs voor elkaar om zijn diner in de tent geserveerd te krijgen.

Morgen is het ook nog een lange dag, we dalen dan van 3800 meter naar 1640 meter, een tocht van ongeveer 5 uur.

Hier word je op vervoerd op de Kilimanjaro als je niet meer kunt lopen.

Dinsdag 10 februari ; verjaardag van Antonette
Vandaag ontbijten we om 06:30 u. Antonette is jarig, dus de dag begint met het verjaardagslied.

Verjaardag Antonette
Nog eenmaal met zijn allen in de tent ontbijten, de kok heeft voortdurend lekker eten op tafel gezet, maar je kunt merken dat de ingrediënten op raken. De pap wordt wat dunner.

De kok en zijn keuken

Afscheid van de Kibo

Om 07:00 u komen de gidsen, de koks, de afwassers en alle porters bij elkaar voor een afscheidsceremonie. Fabian bedankt namens de expeditie leden alle medewerkers, zonder hun hulp zouden we de top nooit bereikt hebben.
Taco deelt mede wat de fooi is per categorie per persoon.
Hierna zingt de hele groep het Kilimanjaro lied, een gezellige afsluiting.

We pakken onze rugzak en bereiden ons op voor op een lange wandeling, we moeten nog ruim 2000 meter dalen. Een laatste afdaling van 5 uur naar de uitgang van het reservaat Mount Kilimanjaro, Mweka Gate op 1640 meter.

Het is een mooie, maar lange afdaling, de begroeiing op 3800 meter is eerst nog vrij laag, we lopen nog boven de wolken, langzaam lopen we door de wolken heen en komen we weer in het regenwoud met zijn fraaie baardmossen waar ook een aap ons af en toe begroet.

 

Altijd lachende A-Grey

 

Na 5 uur komen we aan bij de Mweka Gate.

Hier krijgen we nog een goed verzorgde lunch en kunnen we weer gebruik maken van echte toiletten. Er is zelfs stromend water en een spiegel aanwezig, wel even wennen wat ik hier te zien krijg.

Je kunt hier ook je schoenen laten poetsen voor $ 2,00. Een frisdrank kost $ 1,00 een Kilimanjaro biertje $ 3,00.

Een Kilimanjaro biertje smaakt goed na deze lange wandeling.

Taco heeft ons formeel uitgeschreven uit Kilimanjaro reservaat, alleen onze handtekening nog en we kunnen de bus in.

Alle bagage gaat op het dak, de gidsen en porters zoeken ook een plaatsje in de bus, lekker druk, er kan letterlijk geen kip meer bij.

Het is een mooie rit, door bananen plantages en kleine dorpjes, het gaat lekker rustig, hardrijden kan de bus niet over deze zandwegen.

Na enige tijd krijgen we asfaltweg, na de 2e verkeersdrempel verliezen we een onderdeel van de bus, deze wordt in de bus gelegd en we vervolgen onze weg.

Na ongeveer een uur wordt het verkeer stilgelegd, het is nog even onduidelijk waarom, dus kun je de bus uit, als je achterin zit maak je natuurlijk gebruik van de ramen.
Na 15 minuten wachten komt er een colonne auto’s voorbij met daarbij de auto van de president van Tanzania.


We kunnen onze weg weer vervolgen, nog wel leuk om te zien hoe je door de ramen van de bus weer je plekje zoekt.

Om 16:15 u zijn we weer in het SG Resorts, de tassen op het dak worden er afgehaald, vervolgens nog een laatste afscheid van de overgebleven gidsen en porters.

En nu DOUCHEN!
’s Avonds een heerlijk diner, een verjaardagstaart en een afscheidsborrel.
We proosten nog een paar keer op de verjaardag van Antonette.
Taco rijkt, bij een wel verdiende borrel, de certificaten uit.

We nemen afscheid van Ad en Kees, zij gaan vanavond al terug naar Nederland

Woensdag 11 februari ; terug naar huis
Vandaag zonder Ad en Kees een ontbijt om 09:00 u.
Na het ontbijt nemen we afscheid van Yvonne.
Om 12:00 u lopen we door Arusha, maar niet voordat we afscheid genomen hebben van onze New Yorkse vriendin Yvonne.

Arusha is een grote drukke, hectische, stad met veel bedrijvigheid. We lopen enkele uren door deze stad, er wordt een beetje geshopt, gedronken en gegeten bij Fifiy’s.
Wilma, Cor en Antonette nemen een taxi naar het hotel, om 16:30 u vertrekken ze samen met Fabian met een bus naar het vliegveld. Helaas net Fabian gemist om afscheid te kunnen nemen.

Wat valt er op aan onderstaande foto ?

Om 21:50 u vlieg ik samen met Annemiek en Taco naar Amsterdam, vlucht KL 0569.
Onderweg worden we flink verwend door de stewardessen, we laten ze de foto’s zien van de beklimming en op het einde van de vlucht worden we verrast met het bekende KLM Business Class souvenirtje.
Een mooie afsluiting van een prachtige vakantie/expeditie.

Nu nog even in de trein naar Eindhoven, waar Dorette mij op het station staat op te wachten.
Natuurlijk heb ik voor haar een fantastisch cadeau meegenomen, namelijk een topsteentje van de Kilimanjaro.

De hele route op de kaart.